วเอ๋อด้วยสายตาประหลาดใจอย่างมาก ราวกับเจอผีอย่างไรอย่างนั้น
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว และคิดออกว่าคนเหล่านี้คิดอะไรในใจ
คนเหล่านี้ต้องคิดว่านางถูกคนตระกูลเนี่ยพาตัวไปและไม่อาจกลับมาได้อีก เวลานี้พอเห็นนางถึงได้อึ้งขนาดนี้
ตอนที่เดินผ่านบ้านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็เห็นจางอวี่หมินและหลีฮวายืนอยู่ด้วยกัน
ขณะนั้นจางอวี่หมินกำลังพูดอย่างน้ำไหลไฟดับให้หลีฮวาฟัง
จางซิ่วเอ๋อข้องใจนิดหน่อย สองคนนี้ยังไม่แตกหักกันอีกเหรอ? จนป่านนี้ยังเป็นเพื่อนกันอยู่อีก ไม่น่าเชื่อจริง ๆ
พอเดินเข้ามาใกล้จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินจางอวี่หมินกำลังพูดว่า “เจ้าวางใจเถอะ นี่ตั้งหลายวันแล้วจางซิ่วเอ๋อยังไม่กลับมาเลย ตระกูลเนี่ยไม่ปล่อยนางไว้แน่! ถือว่านางทำชั่วได้ชั่ว!”
หลีฮวาได้ฟังแล้วพยักหน้าพลางกล่าว “ถูกต้องแล้ว คนเฉกเช่นนางสมควรพบจุดจบแบบนี้ หากไม่ใช่นาง พี่ชายของข้าจะไม่ยอมกลับบ้านได้อย่างไร!”
“จริงสิ หลายวันมานี้เจ้าได้เห็นคุณชายฉินบ้างหรือไม่?” หลีฮวาถามหยั่งเชิง
จางอวี่หมินพูดอย่างสมน้ำหน้า “ไม่เห็น หลังจากคุณชายฉินรู้เรื่องเลว ๆ พวกนี้ของจางซิ่วเอ๋อแล้วจะยังใส่ใจจางซิ่วเอ๋ออยู่ได้อย่างไรกัน? และจากที่ข้าดูมา คุณชายฉินคงเคยชินกับอาหารหรูและอยากจะลองอะไรที่แปลกใหม่ พอได้กินแล้วถึงรู้ว่าอาหารหรู ๆ ต่างหากที่เลิศรส”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วแค่นเสียงเย็นชา
ทั้งจางอวี่หมินและหลีฮวาได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ก็ตกใจ
“เจ้าหรือนี่!”
