หลีฮวารู้ตัวเอง อุทานเสียงหลงออกมาเบา ๆ
จางอวี่หมินก็อึ้งไป “เจ้ากลับมาได้อย่างไรกัน!”
จางซิ่วเอ๋อพูดพร้อมรอยยิ้มจาง “ดูเหมือนพวกเจ้าสองคนจะไม่อยากให้ข้ากลับมาเลยนะ คงต้องทำให้พวกเจ้าผิดหวังแล้ว”
ว่าแล้วนางก็คลี่ยิ้ม
จางอวี่หมินสวนทันทีด้วยความบันดาลโทสะ “เจ้ากลับมาแล้วอย่างไร? ตัวเองทำเรื่องหน้าไม่อายจนถูกพาตัวไป โชคดีที่เอาชีวิตรอดกลับมา ตอนนี้มีอะไรให้โอหังได้อีก? เกรงว่าหลังจากนี้เจ้าคงจะกระทำเรื่องหน้าไม่อายไม่ได้แล้วล่ะสิ มิฉะนั้นตระกูลเนี่ยไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้นะ หลังจากนี้เจ้าอย่าหวังว่าจะได้ให้ท่าคุณชายฉินอีก” จางอวี่หมินเสริมอีก
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินในสภาพเช่นนี้แล้วยังได้ยินที่จางอวี่หมินพูดถึงคุณชายฉิน ก็เกิดความคิดในใจขึ้นมาลาง ๆ
ที่แม่เฒ่าจางไปถึงตระกูลเนี่ย คงไม่ใช่แค่เพราะเกลียดชังนางหรอก หากนางโดนคนตระกูลเนี่ยจัดการไปจริง ๆ แล้วแม่เฒ่าจางจะหาประโยชน์จากนางได้ที่ไหนอีก
ถึงแม้ตัวนางเองคงไม่ปล่อยให้แม่เฒ่าจางได้ประโยชน์อะไรจากตน แต่ขอแค่ตัวนางยังอยู่ ความหวังของแม่เฒ่าจางก็ยังไม่พังทลาย
ที่แม่เฒ่าจางทำแบบนี้ต้องมีผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า จึงส่งผลให้กระทำไปแบบนั้น
จางซิ่วเอ๋อครุ่นคิด คงเป็นเพราะจางอวี่หมินให้ความสำคัญกับคุณชายฉินและเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายฉินและตัวเองผิด หวังจะเข้ามาแทนที่ ถึงได้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
คิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อก
