็มองจางอวี่หมินอย่างเย้ยหยัน “จางอวี่หมิน เจ้าคิดว่าหากไม่มีข้าเจ้าก็จะได้คุณชายฉินไปครอบครองเหรอ ข้าจะบอกให้ เจ้าเลิกฝันลม ๆ แล้ง ๆ เถอะ! คุณชายฉินเป็นคนระดับไหน จะไปชอบคนอย่างเจ้าได้อย่างไร!”
“ข้าจะเป็นอย่างไรก็ยังดีกว่าเจ้าแล้วกัน!” จางอวี่หมินพูดด้วยความโมโห
“ถ้าเจ้าเก่งนักก็ทำให้คุณชายฉินเห็นเจ้าอยู่ในสายตาสิ!” จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ
นางไม่เชื่อหรอกว่าคุณชายฉินจะชอบจางอวี่หมินจริง ๆ หากเป็นเช่นนั้นคุณชายฉินคงตาบอด จางซิ่วเอ๋อคิดว่าคนเราไม่แบ่งแยกสูงต่ำ ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่คุณชายฉินจะชอบหญิงสาวชาวบ้านไร้ฐานะ แต่คุณชายฉินไม่มีทางชอบคนเฉกเช่นจางอวี่หมินเป็นแน่!
คุณชายฉินออกจะหลักแหลม แผนเล็ก ๆ ในใจของจางอวี่หมิน คุณชายฉินมองปราดเดียวก็มองออกแล้ว
จางอวี่หมินไม่อาจสวมหน้ากากจอมปลอมไปหลอกคุณชายฉินได้หรอก
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างโกรธแค้น “ช้าเร็วก็ต้องมีวันที่เจ้ารู้ว่าเจ้าพูดผิด!”
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองหลีฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างมาดร้าย “ถ้าให้ข้าพูด ความเป็นไปได้ที่คุณชายฉินจะชอบหลีฮวายังมากกว่าที่คุณชายฉินจะชอบเจ้าเสียอีก!”
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจแล้วว่าที่จางอวี่หมินสนิทกับหลีฮวา คงเป็นเพราะทั้งคู่โกรธแค้นตัวเองเหมือนกัน
บางครั้งมิตรภาพของผู้หญิงก็มาเร็วนัก ขอเพียงมีคนที่เกลียดเหมือนกัน
แต่ขณะเดียวกัน บางครั้งมิตรภาพของผู้หญิงก็ไปเร็ว ขอเพียงทั้งสองชอบผู้ชายคน
