ิ่วเอ๋อพลางถาม “ถ้าเป็นการสะดวก ไม่ทราบว่าข้าขอพักอยู่ที่นี่สักพักได้หรือไม่”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างแปลกใจ “นี่เจ้า…..”
เนี่ยหย่วนเฉียวหัวเราะ “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่นำภยันตรายมาให้หรอก ข้าแค่ต้องการที่พำนักชั่วคราว ไม่มาอยู่บ้านของเจ้าเปล่า ๆ เหยื่อที่ข้าล่ามาได้ข้ายกให้เจ้าหมด เจ้าแค่ทำกับข้าวให้ข้าและเถี่ยเสวียนด้วยก็พอ”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินถึงตรงนี้ก็นึกคล้อยตามจริง ๆ
เพราะนางพบว่าเหมือนก่อนหน้านี้เนี่ยหย่วนเฉียวก็เจอกับปัญหาบางอย่าง แต่ตอนนี้ดูท่าปัญหาพวกนั้นยังไม่มาหา
ปัญหาของนางนี่สิ…..ที่มาหานางได้ทุกเมื่อ
อย่างคนตระกูลเนี่ยเป็นต้น จางซิ่วเอ๋อรู้สึกมาตลอดว่าการที่ฮูหยินเนี่ยล้มไม่เป็นท่าในเรื่องของนางเช่นนี้ อีกฝ่ายต้องไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ อย่างแน่นอน
ใครจะรู้ว่านางเองจะโดนหาเรื่องเมื่อใด?
อย่างคราวก่อนตอนที่พวกแม่เฒ่าเหล่านั้นมา หากที่บ้านตัวเองมีผู้ชายที่พึ่งพาได้ นางก็คงไม่ถูกพาตัวไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการให้เนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
ก่อนหน้านี้นางยังสงสัยในนิสัยของเนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ แต่พอได้สมาคมด้วย จางซิ่วเอ๋อก็สัมผัสได้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนไม่เลว
พอได้อยู่ด้วยแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็วางใจในตัวเนี่ยหย่วนเฉียวขึ้นมาก
อีกอย่าง ต่อให้เนี่ยหย่วนเฉียวไม่อยู่ที่นี่ หากเนี่ยหย่วนเฉียวคิดจะทำร้ายพวกนางสองพี่น้อง นางก็ห้
