เองก็ออกจะแล้งน้ำใจไปหน่อย
นางเคยช่วยหนิงอันไว้จริง แต่จะอ้างเหตุผลนี้แล้วให้หนิงอันทุ่มเทให้ตัวเองตลอดโดยไม่ขอบคุณเลยก็ไม่ได้
จางชุนเถาทำกับข้าวเสร็จไว้นานแล้ว ตอนนี้แค่นำไปอุ่นในหม้อก็กินได้ทันที
นางกลัวว่าจางซิ่วเอ๋อกลับมาแล้วจะไม่มีข้าวกิน
ส่วนตัวนางเองกินอะไรลงซะที่ไหน?
บัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางก็เช่นกัน เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมาแล้ว สองคนนี้ถึงวางใจและกลับไป
มิฉะนั้นบัณฑิตจ้าวและจ้าวเอ้อร์หลางจะคอยอยู่เป็นเพื่อนจางชุนเถาในบ้านผีสิงตลอด
เนื่องจากจางชุนเถาเป็นเด็กผู้หญิงแถมยังอยู่บ้านคนเดียว เป็นเรื่องง่ายต่อการเกิดเรื่อง
อาหารบนโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย จางชุนเถาไม่รู้จะทำอะไรตอนรอจางซิ่วเอ๋อที่บ้าน จึงได้แต่ทุ่มเทแรงกายทำกับข้าว เพื่อล้างซวยให้จางซิ่วเอ๋อ
เนี่ยหย่วนเฉียวนั่งรอทั้งสองคนอยู่ข้างโต๊ะ
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเดินมา นางเหลือบมองหนิงอันและเอ่ย “ต้องลำบากเจ้าแล้ว”
เขาเดินแบกตัวเองไว้บนหลังตลอดทาง เสียเวลาไปไม่น้อย ต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาจึงถามขึ้น “วันนี้เจ้ายังจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์อีกหรือไม่?”
การแบกนางกลับมาคงเผาผลาญพลังงานเขาไปหมดแล้วสินะ
ไม่รอให้เนี่ยหย่วนเฉียวตอบ จางซิ่วเอ๋อก็พูดขึ้น “ไม่อย่างนั้นคืนนี้พักที่บ้านข้าเถอะ”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ฟังแล้วทอดสายตามองจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อหน้าแดง เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ดูเหมือนการที่ตัวเองเชื้อเชิญผู้ชายคนหนึ
