่งนอนค้างที่บ้านจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก แต่ตนเองพูดออกไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนเรื่องอย่างไร
นางนึกในใจ ไม่รู้ว่าหนิงอันจะคิดอย่างไร จะเข้าใจอะไรตัวเองผิดไหม?
ในยุคโบราณ การที่แม่ม่ายขอให้ผู้ชายค้างอยู่ที่บ้านเป็นเรื่องผิดจารีตอย่างร้ายแรง
ในขณะที่จางซิ่วเอ๋อสับสนวุ่นวายไปหมด เนี่ยหย่วนเฉียวพลันปริปาก “ได้”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะแห้ง “ที่บ้านไม่มีเตียงแล้ว คงต้องขอให้เจ้าลดตัวไปอยู่ห้องด้านข้าง แล้วนอนบนโต๊ะที่เอามาต่อกันสักคืน”
ยังดีที่ในบ้านมีผ้าห่มอยู่ หลังจากมีตำลึงเงินบ้างแล้ว นางซื้อผ้าห่มมาไว้ที่บ้านด้วย
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ใส่ใจเรื่องนี้ เขาไม่คิดจะขึ้นเขาเข้าป่าอยู่แล้ว ตอนนั้นเพียงแต่หาข้ออ้างเพื่อมาส่งจางซิ่วเอ๋อเท่านั้น
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็ช่วยปูเตียงให้เนี่ยหย่วนเฉียว นางจัดแจงให้เนี่ยหย่วนเฉียวไปพักในห้องที่มีป้ายวิญญาณของเนี่ยหย่วนเฉียวตั้งบูชาไว้อยู่
เนี่ยหย่วนเฉียวมองป้ายวิญญาณของตัวเองที่ถูกผ้าลายดอกปิดอยู่ เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ
จางซิ่วเอ๋อเพียงแต่ยืนสั่งการเท่านั้น กำลังของจางชุนเถามีจำกัด ส่วนใหญ่แล้วเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนจัดการเอง
เห็นท่าทางชำนาญของเนี่ยหย่วนเฉียวขณะที่ทำสิ่งต่าง ๆ แล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าก่อนหน้านี้เนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนอย่างไรกันแน่
ดูจากราศีของเนี่ยหย่วนเฉียว อย่างไรก็ไม่เหมือนนายพรานธรรมดา
แต่หากจะบ
