อกว่าเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ เขาก็ต้องถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบายเหมือนอย่างคุณชายฉินสิ คนอย่างเนี่ยหย่วนเฉียวนางไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ
ไหนจะเถี่ยเสวียนนั่นอีก เขาเรียกเนี่ยหย่วนเฉียวว่าเจ้านายนะ
คนที่มีสมุนติดตามแบบนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
จางซิ่วเอ๋อเดาไม่ออก ต่อให้คิดจะสืบประวัติ นางก็ไม่สะดวกที่จะถามอะไร
หลังจากกินข้าวแล้ว จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาจึงกลับห้องไปนอนกัน
“ชุนเถา เจ้าหาคุณชายฉินเจอไหม?” จางซิ่วเอ๋อถาม
จางชุนเถาพยักหน้าพลางเอ่ย “หาเจอแล้ว คุณชายฉินบอกว่าจะรีบไปช่วยพี่ ทำไมเหรอ? พี่ไม่เจอคุณชายฉินเหรอ?”
จางชุนเถาประหลาดใจนิดหน่อย นางเข้าใจว่าคุณชายฉินเป็นคนช่วยพี่สาวออกมาเสียอีก
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตา นึกรำพึงในใจว่าในเมื่อคุณชายฉินรับปากแล้วก็คงไปช่วยตัวเองจริง ๆ และช่วยตัวเองออกมาได้แน่ ๆ
หากเป็นเรื่องที่ไม่มั่นใจ หรือเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากทำ เขาสามารถปฏิเสธจางชุนเถาได้อยู่แล้ว
แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น นั่นก็หมายความว่าเขาทำได้
แต่นางกลับไม่เจอตัวคุณชายฉินเลย หรือว่า…..คุณชายฉินเป็นคนเชิญเนี่ยเฟิ่งหลินมา อย่างไรเสียเนี่ยเฟิ่งหลินก็มาได้จังหวะพอดีมาก
จางซิ่วเอ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้
คุณชายฉินไม่มาพบตัวเองก็เป็นเรื่องปกติ
อย่างไรเสียคนเฉกเช่นคุณชายฉินก็ใช้ตรรกะทั่วไปวัดไม่ได้ คนเฉกเช่นตัวเองบางทีอาจเป็นเพียงตัวละครเล็ก ๆ ในใจของคุณชายฉิน
พอคิดได้ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ไม่
