อ๋อกำลังลำบากใจ นางยิ้มและบอก “ช่างเถอะ”
พูดมาถึงตรงนี้เนี่ยเฟิ่งหลินชะงักไปนิดหน่อย “ครั้งนี้ทำให้เจ้าต้องลำบาก ข้าต้องขอโทษแทนหย่วนเฉียวด้วย ที่ทำให้เจ้าต้องโดนลากเข้ามาทั้งที่ไม่เกี่ยวอะไร”
เผชิญกับเนี่ยเฟิ่งหลินแบบนี้ ต่อให้จางซิ่วเอ๋อจะบันดาลโทสะขนาดไหนก็ไม่อาจใส่อารมณ์กับอีกฝ่ายโดยไม่สนผิดชอบชั่วดีได้ นางเอ่ยขึ้น “ข้ากลับไปแล้วจะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เขาเยอะ ๆ เลยเจ้าค่ะ”
ครั้งนี้ต้องขอบคุณเนี่ยหย่วนเฉียวที่คุ้มครองจริง ๆ
แม้จางซิ่วเอ๋อจะรู้ว่าเรื่องเข้าฝันอะไรนั่นเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ แต่ก็ช่วยนางไว้ได้จริง ๆ
ความไม่พอใจที่นางมีต่อไอ้ขี้โรคนั่นก็น้อยลงไปมาก
“มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องจำไว้ ที่ฮูหยินหรูเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าไม่ใช่เพราะเจ้าดวงกินสามีจนเป็นเหตุให้หย่วนเฉียวตาย แต่เพราะเจ้าเป็นภรรยาของหย่วนเฉียว นางปฏิบัติกับคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหย่วนเฉียวเช่นนี้มาตลอด เจ้าอย่าเข้าใจหย่วนเฉียวผิดก็พอ” เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวอย่างมีความหมาย
จางซิ่วเอ๋อนึกในใจ ก็แค่คนที่ตายไปแล้ว ตัวเองจะเข้าใจผิดหรือไม่ก็เหมือนจะไม่มีผลกระทบอะไรต่อเนี่ยหย่วนเฉียวนะ
เนี่ยเฟิ่งหลินนี่สิ เวลาแบบนี้แล้วยังต้องมาใส่ใจและอธิบายเรื่องแบบนี้ ดูท่าสำหรับเนี่ยเฟิ่งหลินแล้ว เนี่ยหย่วนเฉียวสำคัญมากจริง ๆ
ต่อให้เนี่ยหย่วนเฉียวตายไปแล้ว เนี่ยเฟิ่งหลินก็ไม่อยากให้เนี่ยหย่วนเฉียวต้องถูกแค้นเคืองโดยใช่เหตุ
จางซิ่วเอ๋
