บทที่ 201 ออกหน้าให้
เนี่ยเฟิ่งหลินได้ฟังแล้วก็หรี่ตาลง นางมองฮูหยินเนี่ยพลางเอ่ย “ฮูหยินหรู พี่ชายของข้าเป็นบุรุษไม่รู้เรื่องหลังบ้านเช่นนี้จึงไม่ต้องพูดถึง แต่เจ้าล่ะ ไม่ว่าอย่างไรซิ่วเอ๋อก็แต่งงานกับหย่วนเฉียวแล้ว ถือว่าเป็นภรรยาของหย่วนเฉียว เจ้าจะส่งตัวนางออกไปแบบนี้ได้อย่างไร?”
“ให้พูดกันจริง ๆ แล้ว ซิ่วเอ๋อเป็นฮูหยินน้อยของตระกูลเนี่ยเชียวนะ! ในหลังบ้านแห่งนี้ไม่มีใครมีสิทธิ์ไล่ซิ่วเอ๋อออกไปทั้งนั้น!” เนี่ยเฟิ่งหลินเอ่ยเสียงเข้ม
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยเฟิ่งหลินอย่างสงสัย เนี่ยเฟิ่งหลินช่วยเรียกยศถาบรรดาศักดิ์ให้ตัวเองเช่นนี้ มีจุดประสงค์อะไรกัน?
คิดไปคิดมา จางซิ่วเอ๋อก็นึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งอย่าง ดูก็รู้ว่าความขัดแย้งระหว่างเนี่ยเฟิ่งหลินและฮูหยินเนี่ยนั้นมีไม่น้อย บางทีที่เนี่ยเฟิ่งหลินทำแบบนี้ก็เพื่อทำให้ฮูหยินเนี่ยรู้สึกเหมือนมีหอกข้างแคร่
ประโยคหนึ่งว่าไว้ เห็นหล่อนไม่มีความสุขแล้วฉันมีความสุข
บางทีตอนนี้อาจเป็นสถานการณ์ตามนั้น
ฮูหยินเนี่ยเริ่มจะกลั้นอารมณ์ไม่ไหว สีหน้าเริ่มอึมครึมลง
หากเป็นไปตามที่เนี่ยเฟิ่งหลินพูดจริง นางก็ต้องเห็นนังเด็กที่มาจากหมู่บ้านอย่างจางซิ่วเอ๋อเหยียบหัวตัวเองอย่างนั้นหรือ?
นางไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด
ฮูหยินเนี่ยพยายามคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้แย่เกินไป แต่แม้ว่าพยายามคุมแล้ว น้ำเสียงของฮูหยินเนี่ยก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก “เฟิ่งหลิน เจ้
