สั่งสอนเจ้าหน่อย คนเป็นแม่สามีอย่างข้าคงไร้ประโยชน์!” ฮูหยินเนี่ยแค่นเสียง กล่าวอย่างมุ่งร้าย
จางซิ่วเอ๋อมองค้อนกลับไป ตอนนี้ต่อให้นางยอมนบนอบ ฮูหยินเนี่ยก็ไม่ปล่อยนางไปอยู่ดี แล้วนางจะทำให้ตัวเองต้องอัปยศไปทำไมกัน?
และนิสัยของจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ใช่คนอดทนด้วย
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง ขำพรืด “ข้าเป็นเพียงคนต่ำต้อย ไม่กล้าให้ท่านเป็นแม่สามีข้าหรอก!”
น่าขำสิ้นดี ฮูหยินเนี่ยบังอาจใช้คำว่าแม่สามีนิยามตัวเอง หากวันนี้นางยังอยู่ที่ตระกูลเนี่ย ฮูหยินเนี่ยจะจัดการนางอย่างไรนางก็ไม่ว่า แต่ตอนนี้นางถูกส่งออกจากตระกูลเนี่ยแล้ว
และเจ้าของร่างก็สูญสิ้นชีวิตไปเพราะความเฉยชาของตระกูลเนี่ย
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าตัวเองจะต้องรับผิดชอบอะไรต่อเรื่องของตระกูลเนี่ยอีก
ชุนอวี้ได้ยินแล้วพุ่งเข้ามาทันที ยกมือหวังจะตบหน้าจางซิ่วเอ๋อ
“นังชั้นต่ำ! จนบัดนี้แล้วยังกล้ามาปะทะกับฮูหยินอีก! ข้าว่าเจ้านี่มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ!” ชุนอวี้ด่าเสียงเกรี้ยวกราด
เห็น ๆ อยู่ว่ามือของชุนอวี้กำลังจะกระทบตน จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาและถอยวูบไปด้านหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะยื่นมือไปกระชากชุนอวี้
ชุนอวี้จึงล้มลงกับพื้น
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้าจะคำนับข้าเหรอ? ก็ถูกนะ ถ้าฮูหยินเนี่ยนับข้าเป็นลูกสะใภ้ เช่นนั้นก็ถือว่าข้าเป็นนายคนหนึ่งของตระกูลเนี่ยเหมือนกัน เจ้าเป็นแค่สาวใช้ต่ำต้อย เกรงว่าจะไม่มีสิทธิ์มาติเตียนอะไรข้าได้”
“เจ้าวางใจเถอะ ใน
