บทที่ 195 ถูกพาตัวไป
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋อที่ตกอับอย่างยินดี เฮอะ ดูซิว่าจางซิ่วเอ๋อจะเหิมเกริมอย่างไรได้อีก!
ไปครั้งนี้ คนตระกูลเนี่ยไม่ยอมปล่อยจางซิ่วเอ๋อไปง่าย ๆ แน่นอน!
หลีฮวาที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนมีรอยยิ้มบาง ๆ เปื้อนหน้าเช่นเดียวกัน
จวี๋ฮวาก็อยู่ที่นี่เช่นกัน นางมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเป็นกังวล รู้สึกเป็นห่วงจางซิ่วเอ๋อขึ้นมาเล็กน้อย แต่นางก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นสะใภ้ตระกูลหวัง หากเวลานี้ฝืนออกตัวช่วย นอกจากจะช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังจะพาลนำเรื่องซวยมาสู่ตระกูลหวังด้วย
ที่ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีและลูกสะใภ้กลมเกลียวขนาดนี้ ด้านหนึ่งเพราะแม่หวังเห็นอกเห็นใจคนเป็นลูกสะใภ้อย่างจวี๋ฮวา อีกด้านก็เพราะจวี๋ฮวารู้จักวางตัว
นางไม่ทำในสิ่งที่ขัดต่อผลประโยชน์ของตระกูลหวัง และทำให้คนตระกูลหวังลำบากใจ
เหล่าคนกลุ่มนี้ได้พาตัวจางซิ่วเอ๋อไปยังทางเข้าหมู่บ้าน และกำลังจะออกจากตัวหมู่บ้าน
ทันในนั้นคนผู้หนึ่งก็วิ่งโซซัดโซเซเข้ามา และกางแขนขวางอยู่ตรงหน้าทุกคน “พวกเจ้าทำอะไร! ปล่อยพี่ซิ่วเอ๋อของข้าซะ!”
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางที่หายใจหอบ นึกอบอุ่นในใจ “เอ้อร์หลาง เจ้ามาได้อย่างไร?”
“พี่ซิ่วเอ๋อ! พี่วางใจเถอะ ข้าไม่ยอมให้คนพวกนี้พาตัวพี่ไปหรอก!” จ้าวเอ้อร์หลางกัดฟันแน่น สองมือกำหมัด
“เอ๊ะ! เด็กผู้ชายจากไหนเนี่ย? ขนยังขึ้นไม่ครบเลยริอาจจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน!” หัวหน้าแม่เฒ่าถลึงตามองจ้าวเอ้อร์หลาง
จ
