้าวเอ้อร์หลางตาแดงก่ำ สีหน้ามุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ “พวกเจ้าปล่อยพี่ซิ่วเอ๋อของข้ามาซะ!”
พูดเสร็จจ้าวเอ้อร์หลางก็พุ่งมาด้านหน้ากระชากแม่เฒ่าที่คุมตัวจางซิ่วเอ๋ออยู่
หัวหน้าแม่เฒ่าเห็นสิ่งที่จ้าวเอ้อร์หลางทำแล้วก็โมโหขึ้นมา
นางแค่นเสียง “จางซิ่วเอ๋อ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ มีคนอยากจะปกป้องเจ้าไว้ตั้งมากมาย แต่ข้าจะบอกเจ้าให้นะ อย่าว่าแต่ไอ้เด็กที่ขนยังขึ้นไม่ครบนี่เลย ต่อให้เป็นผู้อื่น วันนี้เจ้าก็อย่าหวังว่าจะหนีไปได้!”
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางและพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ “เอ้อร์หลาง เจ้ารีบไปเร็ว เจ้าทำอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้หรอก”
เจ้าเอ้อร์หลางช่วยนางโดยไม่สนความปลอดภัยของตัวเอง นางรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่เหนือความซาบซึ้งแล้วนางเป็นห่วงความปลอดภัยของจ้าวเอ้อร์หลางมากกว่า
คนตระกูลเนี่ยเหล่านี้ไว้ใจไม่ได้ หากพาลโมโหเอ้อร์หลาง เอ้อร์หลางได้เจอดีแน่
แม้จางซิ่วเอ๋อจะอยากให้มีใครมาช่วยออกไป แต่ก็ไม่อยากทำให้คนที่ห่วงใยตัวเองอย่างจ้าวเอ้อร์หลางติดร่างแหไปด้วย
“พี่ซิ่วเอ๋อ ข้าจะช่วยพี่ออกมาให้ได้” จ้าวเอ้อร์หลางพูดอย่างแน่วแน่
แม่เฒ่าคนหนึ่งดึงตัวจ้าวเอ้อร์หลางไว้ได้ และผลักจ้าวเอ้อร์หลางไปข้างหลังอย่างแรง ก่อนจะถีบเขา
หัวหน้าแม่เฒ่าหัวเราะเสียงเย็น “ไม่รู้จักเจียมตัวเอาซะเลย!”
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก “เอ้อร์หลาง…..”
ต่อให้จ้าวเอ้อร์หลางจะแรงมากแค
