่ไหน แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่เด็กรุ่น คนที่ฮูหยินเนี่ยส่งมาเพื่อพาตัวจางซิ่วเอ๋อกลับไปนั้นเป็นแม่เฒ่าทำงานหนักที่แรงมาก
จ้าวเอ้อร์หลางจะสู้คนพวกนี้ได้อย่างไร?
จ้าวเอ้อร์หลางกลิ้งไปกับพื้นก่อนจะคลานขึ้นมา
หลังจากเขาคลานขึ้นมาได้แล้วก็พุ่งมาข้างหน้าอีกครั้ง
“เอ้อร์หลาง! เจ้ารีบไปเถอะ เจ้าทำแบบนี้ต่อไปนอกจากจะช่วยข้าไม่ได้แล้วจะพาลทำให้ตัวเองต้องติดร่างแหไปด้วย!” จางซิ่วเอ๋อบอกอย่างร้อนใจ
หัวหน้าแม่เฒ่าเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าเห็นว่าเจ้าอายุน้อย เวลานี้จึงตั้งใจจะปล่อยเจ้าไป หากเจ้าดึงดัน ก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายแล้วกัน เรื่องของพวกเราตระกูลเนี่ยไม่ใช่ว่าใครก็เข้ามายุ่งได้หรอกนะ!”
จ้าวเอ้อร์หลางมองจางซิ่วเอ๋อตาแดง ไม่สนใจหัวหน้าแม่เฒ่าเลยสักนิด
“เอ้อร์หลาง! เจ้ายังนับข้าเป็นพี่สาวอยู่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อถามเสียงโกรธขึ้ง
น้ำเสียงของจ้าวเอ้อร์หลางอ่อนลง “พี่เป็นพี่สาวของข้า เป็นมาตลอด” แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ ของเขา ทั้งคู่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดเลยด้วยซ้ำ แต่ในใจของจ้าวเอ้อร์หลางยกจางซิ่วเอ๋อเป็นพี่สาวแท้ ๆ จริง ๆ
“ในเมื่อเจ้ายังนับข้าเป็นพี่สาว ก็อย่าทำในสิ่งที่ทำให้ข้าต้องเสียใจ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวต่อ
จ้าวเอ้อร์หลางมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเศร้าสร้อย “พี่ซิ่วเอ๋อ…..”
น้ำเสียงของจางซิ่วเอ๋ออ่อนลงมาก นางรู้ว่าที่จ้าวเอ้อร์หลางพุ่งเข้ามาในเวลานี้ก็เพราะหวังดีกับตัวเอง แม้ว่าการที่จ้าว
