เอ้อร์หลางพุ่งเข้ามาแบบนี้จะไม่มีประโยชน์ แต่นางก็เข้าใจในสายใยนี้
จ้าวเอ้อร์หลางอายุน้อยเกินไป ไม่รู้จักวิธีช่วยคน รู้เพียงว่าต้องหยุดนางด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เขาไม่คิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ผลีผลามพุ่งเข้ามา
เรื่องนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋ออบอุ่นใจมาก
จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ “เอ้อร์หลาง ในเมื่อเจ้านับข้าเป็นพี่สาว ก็เชื่อฟังในสิ่งที่ข้าบอก”
“เจ้าไปหาชุนเถาซะ ไปดูแลชุนเถาแทนพี่” จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าหากให้จ้าวเอ้อร์หลางไปเฉย ๆ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าเอ้อร์หลางก็ไม่ยอมไปหรอก เวลานี้ได้แต่ให้จ้าวเอ้อร์หลางไปทำอย่างอื่นที่เป็นการช่วยตัวเอง
จ้าวเอ้อร์หลางได้ฟังแล้วลังเลขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อถามกลับ “หรือเจ้าไม่เชื่อฟังข้า? เมื่อกี้เจ้าพูดแล้วนะว่านับข้าเป็นพี่สาว”
จ้าวเอ้อร์หลางเม้มปาก พูดอย่างน้อยใจ “พี่ซิ่วเอ๋อ ข้าจะเชื่อฟังพี่”
แม้ว่าจ้าวเอ้อร์หลางจะวู่วามไปหน่อยแต่เขาไม่ใช่คนโง่ เมื่อครู่นี้เขาลองแล้ว รู้ว่าวิธีแบบนี้ช่วยจางซิ่วเอ๋อออกมาไม่ได้ และเขารู้ด้วยว่าที่จางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้ก็เพราะต้องการปกป้องเขา
“ดีมาก แบบนี้สิเด็กดี เชื่อข้านะ ไปหาชุนเถา” จางซิ่วเอ๋อกำชับ
ชุนเถาต้องการคนคอยช่วยเหลือจริง ๆ ไม่อย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ค่อยจะวางใจเท่าใด
หัวหน้าแม่เฒ่าพูดอย่างดูแคลน “พวกเจ้าพูดกันจบหรือยัง พูดจบแล้วก็รีบไปได้แล้ว”
พูดเสร็จคนพวกนี้ก็คุมตัวจางซิ่วเอ๋อเดินต่อไปข้างหน้า ด้านหน้ามีรถม้าคันหนึ่
