งจอดอยู่
แม่เฒ่าผู้รุนแรงยื่นมือคิดจะหิ้วตัวจางซิ่วเอ๋อขึ้นไป แขนของจางซิ่วเอ๋อโดนบีบจนเจ็บไปหมด
จางซิ่วเอ๋อขยับปากและเอ่ยขึ้น “ข้าไปเอง”
ในเมื่อหนีไม่พ้น แล้วนางจะทนให้คนพวกนี้ปฏิบัติต่อตัวเองเช่นนี้ไปทำไมกัน?
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จางซิ่วเอ๋อจึงหัวเราะเสียงเย็น “ข้าเป็นแบบนี้แล้วยังจะหนีไปไหนได้อีกเหรอ?”
“เลิกพูดมากแล้วขึ้นรถซะ” แม่เฒ่าที่จับตัวจางซิ่วเอ๋ออยู่ไม่อยากใช้แรงเหมือนกัน แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ผ่อนแรงที่มือลงไม่น้อย จางซิ่วเอ๋อจึงคลานขึ้นรถม้าเอง
ระหว่างทางที่รถม้าเคลื่อนไปตระกูลเนี่ย จางชุนเถาและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนก็รุดหน้าเข้าเมืองด้วยความเร็วสูงสุด
ทั้งสองหาเถ้าแก่เฉียนของอิ๋งเค่อจวีเจออย่างง่ายดาย
เถ้าแก่เฉียนรับปากทั้งคู่ว่าจะส่งข่าวให้คุณชายฉิน
แต่หลังจากส่งข่าวไปแล้ว กลับไม่มีการตอบรับกลับมาเสียที
จางชุนเถาและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนนั่งรออยู่หน้าโรงเตี๊ยม ทั้งคู่รอไปร้องไห้ไป
เถ้าแก่เฉียนอยากให้ทั้งสองคนเข้าไปรอในห้อง แต่พวกเขากลับดึงดันจะรอคนตระกูลฉินอยู่ตรงนี้
