ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นก็ไม่เท่านี้
ชายที่ถือปืนพกตับแทบแตก ภาพตรงหน้ามันรุนแรงเกินไป ความรุนแรงถึงขีดสุดแทบจะทำลายสติของเขา
ความหวาดกลัวแผ่ซ่าน เขากดไกปืนอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณ พยายามจะระบายความหวาดกลัวในใจ
เปลวไฟที่ปากกระบอกปืนพ่นออกมา กระสุนที่เรียงเป็นเส้นตรงยิงไปยังร่างมหึมาของจางเถี่ย
บางทีอาจจะเพราะเสียงกรีดร้องกระตุ้น มือปืนทุกคนที่ตะลึงอยู่กับที่ก็เปิดฉากยิงพร้อมกัน
ฆ่ามัน! ไม่ฆ่ามันพวกเราทุกคนต้องตาย!
เสียงปืนหนาแน่นดังสะท้อนไปบนถนนที่ว่างเปล่า
“โครม!”
จางเถี่ยหันกลับไปล็อกเป้าไปที่มือปืนข้างรถออฟโรด ระเบิดความเร็วที่เหนือกว่าที่คนธรรมดาจะตอบสนองได้พุ่งเข้าไปหาในทันที
ระยะทางสิบเมตรข้ามผ่านในพริบตา ด้วยความแข็งแกร่งระดับสองของเขา ความเร็วขนาดนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา
ร่างกายมหึมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายคนนั้น แรงลมจากการพุ่งเข้าใส่พัดผมของชายตรงหน้าให้ปลิวไสว เผยให้เห็นดวงตาที่หวาดกลัวใต้ผมหน้าม้า
จางเถี่ยแสยะยิ้ม ในดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เย็นชา
“แกนี่เองที่เอาปืนจ่อหัวหน้าหลิน?”
ไม่รอให้ชายคนนั้นกรีดร้อง…ทันทีที่สิ้นเสียง
ฝ่ามือยักษ์ของจางเถี่ยก็ฟาดออกไปในพริบตา พร้อมกับเสียงหวีดหวิวที่โหดเหี้ยมกวาดท่อนบนของเขาจนขาด ร่างกายที่ถูกตบกระเด็นราวกับผ้าขี้ริ้วกลายเป็นกองเนื้อ
“ซ่า…”
เลือดปนเศษเนื้อที่ไม่รู้จักชื่อตกลงมาตรงหน้าหลิวซื่อหมิง
“อึก…”
กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
หลิวซื่อหมิ
