บทที่ 194 ตระกูลเนี่ย
จางซิ่วเอ๋อบันดาลโทสะทันที “เจ้าปล่อยข้านะ!”
แม่เฒ่าจางนี่ดันโผล่มาหาเรื่องตัวเองตอนนี้ทำไมกัน!
“โอ๊ย! พวกเจ้าไว ๆ หน่อย! ข้าจับจางซิ่วเอ๋อไว้ให้พวกเจ้าแล้ว!” แม่เฒ่าจางตะโกนใส่ด้านหลังอย่างขอความดีความชอบ
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังแล้วชะงัก ก่อนจะจ้องแม่เฒ่าจางอย่างเคียดแค้น ถ้านางยังไม่เข้าใจเรื่องราวอีกคงต้องเป็นไอ้โง่แล้ว
ตอนนี้แม่เฒ่าจางรวมหัวกับคนพวกนี้มาจัดการตน
แม่เฒ่าที่เป็นหัวหน้าวิ่งฉับไวตามมาได้แล้ว นางคว้าหมับเข้าที่แขนจางซิ่วเอ๋อและออกแรงดึง พลางพูดอย่างโกรธแค้น “หนีสิ! เจ้าหนีอีกสิ!”
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้วจึงตะโกนลั่น “ช่วยด้วย! ช่วยพวกเราด้วย!”
นางไม่ยอมไปกับผู้อื่นแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้หรอกนะ
ไม่นานนักก็มีคนมากมายมารวมตัวกัน
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง! ช่วยข้าด้วย!” จางซิ่วเอ๋อมองผู้ใหญ่บ้านซ่งและตะโกน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองจางซิ่วเอ๋อและมองคนอื่น ๆ ก่อนจะถามขึ้น “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
แม่เฒ่าจางชิงตอบก่อน “คนพวกนี้มาจากจวนตระกูลเนี่ย จางซิ่วเอ๋อทำตัวผิดจารีต ฮูหยินเนี่ยต้องการสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อด้วยตัวเอง แต่ใครจะรู้ว่านังจางซิ่วเอ๋อกลับคิดจะหนี?”
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง เรื่องในตระกูลเนี่ยของเราเจ้าก็จะแส่ด้วยรึ?” หัวหน้าแม่เฒ่ามองผู้ใหญ่บ้านซ่งด้วยสายตาเย็นเยียบ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งสะดุ้งในใจ เขารู้ว่าแม่เฒ่าผู้นี้ไม่ได้แอบอ้าง นางเป็นคนของตระกูลเนี่ยจริง ๆ
เ