บทที่ 193 เรื่องวุ่นมาถึงตัว
นางลอบรำพึงในใจว่าแย่แล้ว “ชุนเถายังอยู่ที่บ้าน!”
พอคิดได้แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงวิ่งไปทางบ้านผีสิงด้วยความเร็วสูงสุด
ครั้นเพิ่งถึงหน้าประตูบ้านผีสิง นางก็เห็นจางชุนเถาโดนแม่เฒ่าแปลกหน้าสองคนจับกดไว้ ซึ่งตอนนี้น้องสาวของนางกำลังออกแรงดิ้น
จางซิ่วเอ๋อยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นจางชุนเถาโดนรังแกแบบนี้ก็ทนไม่ได้ จึงพุ่งพรวดเข้าไป
พอมาถึงตรงหน้าแล้วจางชุนเถาจึงเห็นนาง
จางชุนเถาตะโกนเสียงดัง “พี่! หนีไปเร็ว! อย่ากลับมา!”
จางซิ่วเอ๋อชะงักเล็กน้อย
“นังเด็กนี่! ถึงตอนนี้ยังคิดจะส่งข่าวอีก!” แม่เฒ่าคนหนึ่งจิกผมของจางชุนเถาอย่างโหดร้าย เอ่ยเสียงเย็น
จางชุนเถาร้องเสียงหลง โดนจิกผมแบบนี้ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก!
จางซิ่วเอ๋อตาแดง นางมองคนเหล่านั้นพลางถามเสียงเย็น “พวกเจ้าเป็นใครกัน? ทำอะไรกับน้องสาวของข้า! ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ กลางวันแสก ๆ เช่นนี้หากพวกเจ้าบังอาจทำอะไรน้องสาวข้า ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่นอน!”
“อุ๊ยแหม องอาจดีนี่! เด็ก ๆ! จับจางซิ่วเอ๋อไว้! จะให้นางหนีไปไม่ได้เด็ดขาด!” แม่เฒ่าที่เป็นหัวหน้ายิ้มเย็น
อายุนางดูแล้วน่าจะราวสี่สิบนิด ๆ ท่าทางกำยำ ดูจากเสื้อผ้าก็พอจะดูออกว่าเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลใหญ่ แต่ไม่น่าจะเป็นบ่าวรับใช้ระดับธรรมดา
บนศีรษะนางประดับด้วยปิ่นเงินอันหนึ่ง อย่าว่าแต่บ่าวรับใช้เลย คนอายุเท่านี้ในหมู่บ้านชิงสือมีสักกี่คนที่มีของประดับเช่นนี
