้บ้าง?
จางซิ่วเอ๋อคิดในใจอย่างรวดเร็ว นางไปล่วงเกินใครไว้กันนะ? คนพวกนี้ถึงรู้ว่านางชื่อจางซิ่วเอ๋อ เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพวกนางก็คือตัวนางเอง
จางชุนเถาเคยออกจากบ้านไปเพียงไม่กี่ครั้ง ไม่มีโอกาสไปล่วงเกินใครหรอก
และดูก็รู้ว่าคนพวกนี้ตั้งใจมารอตัวเองที่นี่
จางซิ่วเอ๋อถอยหลังหนึ่งก้าว นางไม่อยากโดนคนพวกนี้จับไปหรอกนะ
และในเวลานั้นเอง แม่เฒ่าคนนั้นก็แค่นเสียง “ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ถ้าตอนนี้เจ้าหนีไป ก็อย่าหวังว่าน้องสาวของเจ้าจะรอด!”
จางชุนเถายังอายุน้อย ไม่เคยเผชิญโลกกว้าง เวลาแบบนี้จึงหวาดกลัวจนร้องไห้ไปแล้ว นางสะอึกสะอื้นและร้องโวยวาย “พี่! ไปเร็ว! ไม่ต้องสนใจข้า!”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถา รู้สึกปวดใจอย่างสุดแสน
“ถ้าเจ้าฉลาดก็จงไปกับเราเสียโดยดี ข้ารับประกันว่าจะไม่แตะต้องน้องสาวของเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ!” แม่เฒ่าคนนั้นขู่
จางซิ่วเอ๋อมองคนคนนั้นอย่างหวาดระแวง นางไม่อาจทนเห็นจางชุนเถาต้องเจอเรื่องไม่ดีอยู่แล้ว แต่นางก็ไม่ได้โง่ ต่อให้นางยอมติดกับแล้วคนพวกนี้จะยอมปล่อยจางชุนเถาไปจริง ๆ เหรอ?
จางซิ่วเอ๋อมองคนเหล่านี้พลางเอ่ย “ทำไมข้าต้องเชื่อพวกเจ้าด้วย? พวกเจ้าปล่อยน้องสาวข้าก่อน! แล้วข้าจะไปกับพวกเจ้า”
แม่เฒ่าคนนั้นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองจางซิ่วเอ๋อพลางเอ่ยขึ้น “ได้ แต่ข้าขอเตือนว่าเจ้าอย่าตุกติกจะดีกว่า ในแคว้นชิงสือแห่งนี้ ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปที่ไหนพวกเราก็จับตัวเจ้ากลับมาได้!”
“หาก
