ถึงตอนนั้นพวกเราไม่เกรงใจอย่างในตอนนี้แล้วนะ!” แม่เฒ่าพูดอย่างมุ่งร้าย
ในขณะที่พูดอยู่นางก็โบกมือ คนที่จับตัวจางชุนเถาอยู่จึงปล่อยตัวนางไป จากนั้นจางชุนเถารีบวิ่งเข้าไปหาจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาพลางเอ่ย “ชุนเถา พวกนางทำอะไรเจ้าบ้างไหม?”
“ไม่เลย พี่รีบไปเร็ว! หนีไป! คนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่พี่!” จางชุนเถาออกแรงผลักจางซิ่วเอ๋อ
ถ้าเป็นคนทั่วไป เด็กสาวอายุเท่าจางซิ่วเอ๋อคงโดนขู่จนกลัวหัวหดแน่นอน แต่จางซิ่วเอ๋อเป็นใครกัน? ต่อให้นางเป็นฝ่ายเสียเปรียบ นางก็ไม่กลัว
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าผู้นั้นด้วยสายตาเย็นยะเยือกพลางกล่าว “ข้าจะไปกับเจ้าทั้งที เจ้าต้องให้ข้ารู้หน่อยหรือไม่ว่าเจ้าเป็นใครกัน?”
คนพวกนี้ไม่ได้มาดี จางซิ่วเอ๋อจึงหาทางล้วงประวัติของคนเหล่านี้อยู่
“พวกเราเป็นคนตระกูลเนี่ย” แม่เฒ่าเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อเลิกต่อต้านแล้วจึงเอ่ยออกมา แม้ว่าน้ำเสียงยังไม่เป็นมิตรอยู่แต่ก็อ่อนลงบ้าง
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังแล้วแค่นเสียงเย็น “ข้าในตอนนี้เหมือนจะไม่มีความเกี่ยวพันธ์อะไรกับตระกูลเนี่ยแล้วไม่ใช่เหรอ?”
แม่เฒ่าที่เป็นหัวหน้าเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ “เกี่ยวพันหรือไม่เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสิน ที่มาหาเจ้าครั้งนี้ก็เพราะฮูหยินของเราต้องการเชิญเจ้าไปเป็นแขก”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังแล้วหัวเราะเย็น ๆ ในใจ
ไปเป็นแขกที่ตระกูลเนี่ย?
ตระกูลเนี่ยจะใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ? ดูจากสภาพการณ์ของคนเหล่านี้ก็รู้ว่าไม่ได้มาดีแน่
จา
