บทที่ 192 ขอตำลึงเงิน
และที่สำคัญที่สุดคือ นางต้องขอรางวัลเป็นตำลึงเงินด้วย
คิดได้ดังนั้นแม่เฒ่าจางจึงเอ่ยขึ้น “ข้านำข่าวสำคัญขนาดนี้มาให้ จะไม่ตกรางวัลตำลึงเงินให้ข้าหน่อยหรือ?”
ฮูหยินเนี่ยอยากจะรีบไล่แม่เฒ่าจางไปไกล ๆ แม้จะรู้สึกว่าคำขอของแม่เฒ่าจางนั้นประหลาดมาก แต่ก็บอกไปโดยไม่คิดอะไร “ตกรางวัล!”
สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินเนี่ยจึงหยิบถุงเงินใบหนึ่งยื่นให้แม่เฒ่าจาง แม่เฒ่าจางยื่นมือไปลูบ ในนั้นเป็นของแข็ง ดูก็รู้ว่าเป็นตำลึงเงิน
แต่น้ำหนักตำลึงเงินนั้น….แม่เฒ่าจางรู้สึกว่าไม่น่าจะเกิน 2 ตำลึงเงิน
นางไม่พอใจขึ้นมาทันที ตระกูลเนี่ยมีเงินมากขนาดนี้ ทำไมจึงงกเช่นนี้เล่า?
ตัวเองอุตส่าห์มาที่นี่ พวกเขาตกรางวัลตำลึงเงินให้นางแค่นี้เองหรือ?
ฮูหยินเนี่ยดูจากสีหน้าของแม่เฒ่าจางก็รู้ในทันทีว่านางไม่พอใจ
“ทำไมเจ้ายังไม่ไปอีก?” ฮูหยินเนี่ยยิ่งมองแม่เฒ่าจางยิ่งรู้สึกรกหูรกตา
แม่เฒ่าจางถูมือไปมาพลางเอ่ยขึ้น “ตำลึงนี่น้อยไปรึเปล่าเจ้าคะ?”
นายทวารที่ยืนอยู่ด้านข้างอดมองบนไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เห็นคนที่ได้รางวัลไปแล้วรังเกียจหาว่ารางวัลน้อยไป
ฮูหยินเนี่ยสีหน้าเย็นเยียบ “ตกรางวัลอีก”
ฮูหยินเนี่ยกลัวว่าแม่เฒ่าจางจะไม่จบไม่สิ้น จึงเอ่ยขึ้นอีก “จวนของเราไม่เคยให้คนนอกอยู่ค้างคืนมาก่อน เจ้าได้รางวัลแล้วก็รีบไปเถอะ”
“ไม่ให้ข้าอยู่กินข้าวก่อนเหรอ?” แม่เฒ่าจางยังเพ้อฝันว่าจะได้กินอาหารมื้อดีที่ตระกู
