ลเนี่ยสักมื้ออยู่เลย
ฮูหยินเนี่ยมองสาวใช้ตัวเอง
สาวใช้เข้าใจในบัดดล “ชิ! แม่เฒ่าผู้นี้ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเลยนะ ฮูหยินของข้าจิตใจดี ไม่ได้ตำหนิเจ้าด้วยเรื่องหลานสาวของเจ้า แล้วยังตกรางวัลตำลึงเงินให้เจ้าอีก เจ้ายังมีหน้าทำกิริยาได้คืบจะเอาศอกอีกหรือ?”
คำพูดบางอย่างหากฮูหยินเนี่ยเป็นคนเอื้อนเอ่ยจะเป็นการลดตัว เวลาแบบนี้สาวใช้จึงเกิดประโยชน์
หลังติดตามฮูหยินเนี่ยมานาน สาวใช้ผู้นี้จึงเดาจากสายตาของฮูหยินเนี่ยได้ว่าฮูหยินเนี่ยต้องการให้ตัวเองพูดอะไรแบบไหน
แม่เฒ่าจางยังไม่อยากไป แต่ช่วยไม่ได้ที่สาวใช้ผู้นั้นสั่งให้คนเฝ้าประตูลากตัวนางออกไปแล้ว
เมื่อครู่นี้นายทวารคนนั้นถูกตำหนิเพราะเรื่องของแม่เฒ่าจาง เวลานี้จึงไม่สบอารมณ์ จะปฏิบัติต่อแม่เฒ่าใจอย่างเกรงใจได้อย่างไรกัน? เขาออกแรงลากแม่เฒ่าจางออกไปในบัดดล
แม่เฒ่าจางดิ้นไปพลางพูดไป “เจ้าปล่อยข้านะ!”
หลังจากออกจากลานบ้านแล้ว นายทวารก็เอ่ยเสียงเย็น “นายท่านและฮูหยินไว้หน้าเจ้าเช่นนี้ เจ้าก็คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญจริง ๆ เหรอ?”
แม่เฒ่าจางไม่พอใจมาก “เจ้าเป็นแค่บ่าวไพร่มีสิทธิ์อะไรมาว่าข้า!”
คนเฝ้าประตูเป็นบ่าวไพร่ แต่ก็ใช่ว่าชอบให้ใครเอาเรื่องนี้มาพูดตอกย้ำ เวลานี้จึงหยาบคายกับแม่เฒ่าจาง
อย่างไรซะต่อให้ล่วงเกินแม่เฒ่าจาง ฮูหยินก็ไม่ทำโทษตัวเองหรอก
แค่มองก็ดูออกแล้วว่าฮูหยินไม่ชอบแม่เฒ่าคนนี้มาก
ถึงอย่างไรนายทวารคนนี้ก็เป็นชายวัยฉกรรจ์ ต่อให้แม
