”
ฮูหยินเนี่ยยิ้ม “นายท่าน อย่าโมโหไปเลยเจ้าค่ะ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง ข้ารับรองว่าจะไม่ทำให้หย่วนเฉียวต้องได้รับความอยุติธรรม และไม่ทำให้ตระกูลเนี่ยของเราต้องอับอาย”
นายท่านเนี่ยมองฮูหยินเนี่ยอย่างพิจารณา เขารู้ว่าฮูหยินเนี่ยทำอะไรรู้ขอบเขต มิฉะนั้นเขาคงไม่มอบหมายให้ฮูหยินเนี่ยดูแลตระกูลเนี่ยอันใหญ่โตหรอก
“เช่นนั้นก็รบกวนฮูหยินแล้ว” น้ำเสียงของนายท่านเนี่ยอ่อนลง
ฮูหยินเนี่ยมีรอยยิ้มระบายอยู่เต็มหน้า พูดอย่างอ่อนโยนสุภาพ “แบ่งเบาภาระให้นายท่านได้ นับเป็นวาสนาของข้าแล้วเจ้าค่ะ”
นายท่านเนี่ยพยักหน้าอย่างพอใจ
ฮูหยินเนี่ยเอ่ยขึ้นอย่างถูกจังหวะ “นายท่าน หมิงจื้อของเราเก่งขึ้นเยอะเลยนะเจ้าคะ”
หมิงจื้อเป็นลูกที่เกิดจากฮูหยินเนี่ยและนายท่านเนี่ย
นายท่านเนี่ยจึงสบายใจขึ้นอีกนิดหน่อย แม้ว่าเขาจะเสียลูกไปหนึ่งคน แต่โชคดีที่เขาไม่ได้มีลูกเพียงคนเดียว
“อีกเดี๋ยวให้หมิงจื้อมานี่ ข้าจะทดสอบเขาหน่อย หากตอบได้ดี ข้าจะได้ชมเชยเขา” นายท่านเนี่ยพูดอย่างพอใจ
นายท่านเนี่ยรักเนี่ยหย่วนเฉียวมาก แต่ในเมื่อตอนนี้เขาตายไปแล้ว นายท่านเนี่ยจึงทำใจได้แล้วว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่สำคัญกว่า
ฮูหยินเนี่ยได้ยินแล้วก็ยินดีปรีดา ในที่สุดในใจของนายท่านก็มีหมิงจื้อแล้ว
ตอนที่เนี่ยหย่วนเฉียวยังอยู่ในจวน ต่อให้นอนซมอยู่บนเตียงทำอะไรไม่ได้ แต่ในใจของนายท่านอย่างกับมีเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นลูกเพียงคนเดียว รักและเอ็นดูเนี่ยหย่วนเ
