บทที่ 190 ไปอาละวาดที่บ้านตระกูลเนี่ย
“อวี่หมิน เจ้าไม่ต้องกลัวนะ แม่จะผดุงความยุติธรรมให้เจ้าเอง รอให้จางซิ่วเอ๋อออกมาจากป่าผีสิงนั่นก่อนเถอะ แม่จะสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อให้เจ้าเอง!” แม่เฒ่าจางปลอบจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินพูดขึ้นด้วยความร้อนใจนิดหน่อย “ท่านแม่ แค่สั่งสอนจางซิ่วเอ๋อจะไปมีประโยชน์อะไร ตอนนี้นางไม่เห็นแม่อยู่ในสายตาสักนิด แม่พูดอะไรไปนางก็ไม่ฟังหรอก!”
แม่เฒ่าจางหน้าเสีย แต่นางต้องยอมรับว่าจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ยากจะต่อกรด้วย
“แต่ข้ามีวิธีอยู่เจ้าค่ะ เจอแบบนี้เข้าไปจางซิ่วเอ๋อคงได้โดนดีแน่” จางอวี่หมินพูดด้วยท่าทางมีเลศนัย
“วิธีอะไร?” แม่เฒ่าจางสงสัย ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อดูอย่างกับหินในส้วม ทั้งเหม็นทั้งแข็ง จะจัดการอย่างไร?
จางอวี่หมินกล่าวต่อ “ท่านแม่ ขอแค่ท่านไปตระกูลเนี่ยสักครั้ง ไปคุยกับนายท่านเนี่ยและฮูหยินเนี่ย บอกเขาไปว่าจางซิ่วเอ๋อทั้งชั้นต่ำ แพศยา ชอบให้ท่าผู้อื่น คนตระกูลเนี่ยจะต้องไม่เอาจางซิ่วเอ๋อไว้แน่!”
แม่เฒ่าจางได้ยินแล้วตาเป็นประกาย “อวี่หมิน วิธีนี้ช่างดีจริง ๆ! เจ้าเป็นคนคิดรึ!”
จางอวี่หมินพูดทันที “ข้าเป็นคนคิดเจ้าค่ะ”
ที่นางพูดแบบนี้ใช่ว่าเป็นเพราะรับปากหลีฮวาไว้ว่าจะไม่บอกใคร เพียงแต่อยากเอาหน้ากับแม่เฒ่าจางเท่านั้น
แม่เฒ่าจางมองจางอวี่หมินอย่างปลื้มปริ่ม “เจ้านี่มีวิธีจริง ๆ เจ้าฉลาดขนาดนี้สมควรแต่งเข้าบ้านคนใหญ่คนโต โชคดีหน่อยอาจได้เป็นฮูหยินน้อยด้วยซ้ำ”
“ท
