อ่อ่าของตระกูลเนี่ยแล้ว แม่เฒ่าจางก็มีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือต้องให้จางอวี่หมินได้แต่งเข้าตระกูลมั่งคั่งเช่นนี้ให้ได้ แบบนี้นางจะได้ได้ดิบได้ดีไปด้วย
บ้านคนรวยเช่นนี้ แค่มีเศษเหลือกระเด็นมาก็พอให้นางกินและใช้แล้ว!
นายทวารได้สติกลับมา มองแม่เฒ่าจางด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นยายบ้ามาจากที่ไหนกัน!”
ถ้าเป็นคนจากบ้านฮูหยินน้อยจริง ๆ จะไม่เคยมาที่ตระกูลเนี่ยเลยหรือ?
อีกอย่าง คนที่บ้านฮูหยินน้อยจะเป็นยายบ้าเช่นนี้ได้อย่างไร!
“เจ้าพูดอะไรน่ะ ใครเป็นยายบ้าหา! วันนี้ข้าจะบอกให้นะ ข้าดองกับคุณผู้ชายของเจ้าจริง ๆ เจ้ารีบไปตามนายท่านของเจ้ามาเสีย!” แม่เฒ่าจางวางมาดเต็มที่
นายทวารเห็นท่าทางของแม่เฒ่าจางแล้วก็โมโหสุดขีด “ยายบ้าอย่างเจ้านี่ฝันกลางวันอยู่หรือไร? ให้ข้าไปตามนายท่านของข้ารึ! แค่ไปแจ้งให้ข้าก็ไม่ทำให้หรอก!”
ให้ยายบ้าเช่นนี้ไปเจอนายท่านนี่นะ ไม่แน่ใจเลยว่านายท่านจะไม่สบอารมณ์ขนาดไหน!
“ข้าจะบอกให้เจ้าได้กระจ่างนะ หลานสาวของข้าแต่งงานกับคุณชายใหญ่ของเจ้า ต่อให้นายท่านของเจ้ามาเจอข้าก็ต้องเคารพข้าเป็นผู้ใหญ่” แม่เฒ่าจางพูดอย่างไม่พอใจ
