มาจากช่องว่างระหว่างประตูที่เปิดออกเล็กน้อย
นายทวารเห็นดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา รีบตรึงประตูไว้แน่น
แม่เฒ่าจางจึงโดนหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างช่องว่างประตู
“โอ๊ยย! เจ้าทำอะไรเนี่ย? เจ้าจะหนีบยายแก่อย่างข้าให้ตายเลยใช่ไหม” แม่เฒ่าจางร้องโหยหวน
นายทวารถลึงตาใส่ “คณะงิ้วจากไหนกันนี่? ไม่ดูหน่อยรึว่าจวนของเราเป็นเช่นไร เจ้าคิดว่าใครก็เข้ามาได้หรือ?”
เขาเป็นนายทวารมานานจึงพอจะดูคนออก คนอย่างแม่เฒ่าจางจะไปมีความสัมพันธ์อะไรกับจวนนี้ได้
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “เจ้าดูถูกข้ารึ? ข้าจะบอกให้นะ! ข้าเป็นแขกทรงเกียรติของจวนเจ้า! หลานสาวของข้าแต่งเข้าตระกูลเนี่ยของพวกเจ้า!”
นายทวารตกใจกับสิ่งที่นางพูด ชะงักไปเล็กน้อย แรงที่มือผ่อนลง
แม่เฒ่าจางฉวยโอกาสนี้เบียดเข้ามา มองนายทวารแล้วก่นด่าชุดใหญ่ “เจ้าเป็นแค่คนเฝ้าประตูบังอาจไร้มารยาทกับข้าเช่นนี้ ประเดี๋ยวข้าเจอนายท่านเนี่ยแล้วเจ้าโดนดีแน่!”
แม่เฒ่าจางด่าไปพลางพิจารณาจวนตระกูลเนี่ยไป
หลังจากเข้าประตูมาแล้ว ด้านหน้ามีภูเขาจำลองที่มีเถาวัลย์พันยั้วเยี้ย บดบังด้านในไว้อย่างพอดิบพอดี ทว่าไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด กลับให้ความรู้สึกสงบและลึกลับ
สองด้านเป็นระเบียงทางเดิน ยาวออกไปทางด้านใน ไม่รู้ว่าตรงไปยังที่ใด
อิฐบนหลังคาก็เป็นอิฐหลิวหลีเปล่งประกาย ปลายมุมหลังคางุ้มขึ้น ละเอียดประณีต
แม่เฒ่าจางทึ่งไปชั่วขณะ พึมพำกับตัวเอง “แม่เอ๊ย นี่น่ะหรือบ้านคนรวย?”
เมื่อได้เห็นความโ
