กรางวัลเงินให้ตัวเองบ้าง
ต่อให้ตระกูลเนี่ยไม่ให้ หากนางเอ่ยขอทั้งที คนบ้านรวยที่กลัวเสียหน้าเป็นที่สุดเช่นนี้ต้องให้นางบ้างแน่นอน
แม่เฒ่าจางวางแผนไว้ดิบดีทีเดียว
บ้านของเจ้าของที่ตระกูลเนี่ยไม่ได้อยู่ในเมืองชิงสือ แต่อยู่ในเมืองข้าง ๆ ที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย
แม่เฒ่าจางรีบเร่งมาถึงบ้านเจ้าของที่ตระกูลเนี่ยก่อนฟ้ามืดในที่สุด
นางมองประตูไม้แดงบานใหญ่ของบ้านตระกูลเนี่ยแล้วก็ตะลึงพรึงเพริดไป
นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาบ้านเจ้าของที่ตระกูลเนี่ย
นางยื่นมือไปลูบห่วงประตูหัวอสูรทองแดงบนประตูไม้แดงบานใหญ่ ความประณีตของการสลักทำให้แม่เฒ่าจงแทบอยากจะแงะของสิ่งนี้ออกแล้วนำกลับบ้าน
ส่วนเอากลับไปแล้วทำอะไรได้นั้น แม่เฒ่าจางไม่ได้คิด นางแค่รู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้มีมูลค่า
นางลูบห่วงประตูหัวอสูรอยู่อย่างนั้น เนิ่นนานกว่าจะนึกเรื่องสำคัญของตัวเองขึ้นมาได้
นางกลั้นใจสักพัก ปากบ่นพึมพำไปว่าแค่ประตูใหญ่บานนี้ยังเลอค่าถึงเพียงนี้ ของดีข้างในต้องเยอะกว่านี้แน่ ด้วยความคิดนี้ นางก็ยกมือขยับห่วงหน้าประตู
ทันทีที่ประตูถูกเคาะจนเกิดเสียงดัง ก็มีนายทวารคนหนึ่งเดินออกมา
นายทวารชะโงกศีรษะมองออกมาด้านนอก พอมองก็เห็นแม่เฒ่าจางที่กำลังมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างประตูเข้ามา
ทั้งสองคนเกือบจะชนกัน
นายทวารรีบกระโดดไปข้างหลังหนึ่งก้าว ด้วยอาการสะดุ้งตกใจกับแม่เฒ่าจางที่หน้าขาววอกและทาปากแดงแจ๋!
แม่เฒ่าจางกำลังเอียงตัวพยายามเบียดเข้า
