่วเอ๋ออย่างนึกตลก เขาถาม “เจ้ากลัวข้าใช่ไหมถึงไม่ยอมกินข้าวกับข้า?”
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคุณชายฉินแกล้งพูดเพื่อยั่วยุ แต่ก็เลือกที่จะนั่งลง
ไม่เกี่ยวกับของกินแต่นางทำเพื่อศักดิ์ศรี!
นาง จางซิ่วเอ๋อ จะไม่ยอมให้คุณชายฉินดูถูกเด็ดขาด!
คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋อพลางยิ้มตาหยี แล้วถึงเริ่มกิน
จางชุนเถาไปตั้งโต๊ะอยู่อีกด้านแล้ว และตั้งกับข้าวที่เหมือนกันบนโต๊ะอีกตัว เอาไว้ให้ตวนอู่กิน
จางชุนเถานั่งอยู่กับตวนอู่อย่างรู้ตัว
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าจางชุนเถาตื่นเต้นนิดหน่อยตอนอยู่กับคุณชายฉิน จึงไม่อยากทำให้จางชุนเถาต้องลำบาก
จางซิ่วเอ๋อกินข้าวในถ้วย และคีบกระดูกติดเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน ขืนนางไม่กินให้มากเข้า เดี๋ยวคุณชายฉินจะคิดว่านางนึกกลัวเขาเลยไม่กล้ากิน!
คุณชายฉินเห็นอย่างนั้นจึงคีบกระดูกติดเนื้อขึ้นมากินด้วย
น้ำเหนียวนุ่มในกับข้าวพอเข้าปากให้รสชาติเค็มอย่างละมุน ส่วนเนื้อที่ติดมาอ่อนนุ่มและไม่รู้สึกว่าตุ๋นนานไป
คุณชายฉินคิดว่าตัวเองกินอาหารดี ๆ มาก็ไม่น้อย แต่วันนี้ที่ได้กินอาหารที่จางซิ่วเอ๋อทำ กลับรู้สึกว่ามีรสชาติแตกต่างออกไปจริง ๆ
ใส่เครื่องเทศในอาหารก็ใส่แล้ว แม่ครัวที่บ้านตัวเองก็ทำกับข้าวอร่อย แต่เทียบกับจางซิ่วเอ๋อแล้วก็ยังด้อยกว่า
ไม่ใช่ด้วยเหตุอื่นใด เป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อใช้เครื่องเทศทุกวัน จึงรู้สัดส่วนที่ใส่
อาหารที่อิ๋งเค่อจวีก็อร่อย แต่อาหารที่อิ๋งเค่อจวีให้ความสำค
