ัญกับหน้าตาเกินไป เวลากินจริง ๆ เมื่อเทียบกับที่จางซิ่วเอ๋อทำแล้วเรียกได้ว่ามีดีคนละแบบ
ส่วนแกงลูกชิ้น คุณชายฉินตักมาชิมหนึ่งช้อน เขาได้กลิ่นจากเห็ดหอมจึงเอ่ยขึ้น “ในนี้ใส่อะไรลงไปบ้าง รสชาติพิเศษจริง ๆ”
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองก่อนจะบอก “เป็นผักป่าที่ชื่อว่าเห็ดหอม”
จางซิ่วเอ๋อสับเห็ดหอมจนละเอียด ถ้าตวนอู่เห็นว่าใส่เห็ดลงไปอาจจะคิดว่าตัวเองจะลอบฆ่าคุณชายฉินก็ได้
นางไม่อยากไปโต้เถียงอะไรกับตวนอู่
“แบ่งขายให้ข้าได้หรือไม่?” คุณชายฉินกล่าว
จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองบน “คนที่เคยไปโรงเรียนอย่างพวกท่านถือว่าเวลากินไม่พูด เวลานอนไม่จาไม่ใช่หรืออย่างไร? ทำไมเจ้าชอบเจรจาธุรกิจบนโต๊ะอาหารนัก?”
สีหน้าคุณชายฉินนิ่งไป กระอักกระอ่วนเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริม “จริง ๆ ก็ไม่ใช่ความลับอะไร แค่ต้องไปหาบนภูเขาเลยยุ่งยากนิดหน่อย ไว้ข้าหาเจอแล้วจะขายให้ท่านก็แล้วกัน”
ใครจะรังเกียจว่าเงินมากเกินไปล่ะ
คุณชายฉินพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ว่าตามนี้”
ตวนอู่กินข้าวไปพลางเหลือบมองคุณชายตัวเองและจางซิ่วเอ๋ออย่างระวังไปพลาง
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าคุณชายตัวเองปฏิบัติกับจางซิ่วเอ๋อแตกต่างออกไป
คนอย่างคุณชาย ต่อให้อยากได้สูตรเครื่องเทศผสมสักเพียงไหน ก็ไม่ลดตัวไปตีสนิทกับจางซิ่วเอ๋อแบบนี้เพื่อแค่สูตรเครื่องเทศผสมหรอก
อีกอย่างตีสนิทไม่สำเร็จด้วย เจ้าจางซิ่วเอ๋อระแวงคุณชายตัวเองอย่างกับเขาเป็นโจร
เขารู้สึกว่าตั้
