ินรู้ความคิดตัวเองเมื่อครู่สินะ รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองรอหัวเราะอยู่! ถึงชักภัยมาหานางเพื่อแก้แค้น!
นี่อย่างไรล่ะ นางว่าแล้วว่าคุณชายฉินไว้ใจไม่ได้ ดูจากเรื่องนี้ก็รู้แล้ว
“จางซิ่วเอ๋อ! เจ้าอยู่บนรถม้าใช่ไหม?” เนิ่นนานกว่าจางอวี่หมินจะได้สติ นางถามทันที
ในเมื่อปิดต่อไปไม่ได้แล้วจางซิ่วเอ๋อก็ไม่คิดจะปิดบังอีก
ถ้านางมัวแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ คนอื่นอาจจะคิดว่าตัวเองมีเรื่องน่าอับอายจริง ๆ ก็ได้
จางซิ่วเอ๋อเลิกม่านรถม้าขึ้น มองจางอวี่หมินพลางเอ่ย “อ้าว! ท่านอาเล็ก! บังเอิญจริง”
“ใช่เจ้าจริง ๆ ด้วย!” จางอวี้หมิ่นกัดฟันกรอด
“ท่านอาเล็ก ท่านไปยืนขวางอยู่กลางถนนทำไมกัน? ถ้ารถม้าพุ่งเข้าไปทำให้ท่านบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง
จางอวี่หมินทั้งอายทั้งโมโห แต่เวลานี้นางพยายามกลั้นอารมณ์ตัวเองไว้ นางมองคุณชายฉินบนรถม้าแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “คุณชายฉิน ท่านไม่มานั่งที่บ้านข้าจริง ๆ เหรอเจ้าคะ? ข้าจะได้ทำอาหารให้ท่านด้วยตัวเอง”
จางซิ่วเอ๋อเบ้ปาก คนไม่รู้จะนึกว่าคุณชายฉินเป็นญาติบ้านนี้จริง ๆ
จางอวี่หมินพูดแบบนี้ถึงจะแปลกไปหน่อยแต่ก็ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม
แต่นางรู้ดีว่าจางอวี่หมินกับคุณชายฉินไม่รู้จักกันมาก่อน! ที่รู้จักกันได้ก็เพราะคราวก่อนที่คุณชายฉินมาหาตัวเอง
และดูจากรูปการณ์แล้ว คุณชายฉินไม่เห็นจางอวี่หมินอยู่ในสายตาเลย จางอวี่หมินสิเป็นฝ่ายชอบคุณชายฉิน มีความคิดอยากเกาะบารมี ถึงได
