บทที่ 183 ไม่ใช่คนดีอะไร
จางซิ่วเอ๋อมองชายชุดเทาอย่างนึกตลก “เจ้าอยากรู้เรื่องนี้ไปทำไม?”
จางชุนเถาพูดอย่างแค้นเคืองอยู่ข้าง ๆ “ตอนพี่สาวข้าแต่งไป ยังไม่ทันได้เห็นหน้าคนผู้นั้นเลยด้วยซ้ำ! เขาทำให้พี่ข้าต้องเป็นม่าย จะเป็นคนดีได้อย่างไรกัน?”
พวกเขากินข้าวกันในบ้าน ในห้องที่จางซิ่วเอ๋อตั้งป้ายวิญญาณของเนี่ยหย่วนเฉียว
เพราะตอนจะกินข้าวข้างนอกเริ่มมีฝนโปรยปราย
ไม่อย่างนั้นตอนหน้าร้อนทุกคนจะชอบกินข้าวในลานบ้านมากกว่า
ในขณะที่คุยกันอยู่ เสียงฟ้าร้องก็ดังครืน แถมจุดที่เกิดเสียงฟ้าร้องก็อยู่ไม่ห่างจากตัวบ้าน
ทั้งบ้านจึงสั่นสะเทือนเล็กน้อย
ผ้าลายดอกที่ปิดป้ายวิญญาณไว้ลื่นหล่นลงมา
เถี่ยเสวียนพึมพำ “จากที่ฟังก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร น่าเสียดายหญิงสาวดี ๆ เช่นเจ้านะ”
ใช่แล้ว พอได้กินอาหารที่จางซิ่วเอ๋อทำ เถี่ยเสวียนรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นหญิงสาวที่ดีไปแล้ว!
เถี่ยเสวียนพูดมาถึงตรงนี้ก่อนจะเงยหน้ามอง
ก็เป็นป้ายวิญญาณนั่น ในห้องมืดเล็กน้อยเขาจึงเพ่งสายตามอง และอ่านอย่างยากลำบาก “สามีผู้ล่วงลับ….เนี่ย……”
ไม่ทันอ่านจบชายชุดเทาก็เอ่ยตักเตือน “เถี่ยเสวียน!”
ยังจะอ่านออกเสียงป้ายวิญญาณสามีผู้ล่วงลับของคนอื่นอีก หาเรื่องให้คนอื่นเกลียดหรืออย่างไร?
“เจ้า…..เจ้านาย!” เถี่ยเสวียนเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้
เพราะตอนนี้เขามองเห็นตัวอักษรบนป้ายวิญญาณได้ชัดแจ้งแล้ว
ชายชุดเทานั่งหันหลังให้ป้ายวิญญาณ เมื่อกี้เขาแค่กวา
