างชุนเถาตื่นมาทำกับข้าวแต่เช้าตรู่
ตอนจางชิ่วเอ๋อลุกมาล้างหน้า จางชุนเถาเดินออกมาจากห้องครัว “พี่ กับข้าวที่เราเหลือเมื่อวานล่ะ?”
จางซิ่วเอ๋อกระพริบตา เอ่ยขึ้น “เมื่อคืนข้าหิวเลยเอาไปกินน่ะ”
จางชุนเถาโล่งอก นางไม่ได้กลัวหรอกถ้าพี่สาวตัวเองเป็นคนกิน
นางแค่กลัวของในบ้านหายโดยไร้สาเหตุ สิ่งของอาจจะไม่ได้มีค่ามาก แต่ชวนคิดไปเป็นเรื่องไม่ดีได้
ถ้าบ้านพวกนางมีคนเข้ามาขโมยของกินได้ อย่างนั้นพวกนางสองพี่น้องก็ไม่ปลอดภัยแล้ว
“ตึง ๆๆ……” เสียงเคาะประตูดังมา
จางชุนเถาไปเปิดประตูโดยไม่ต้องคิด มาเวลานี้คงมีแต่จ้าวเอ้อร์หลางและจางซานหยาเท่านั้นแหละ
หารู้ไม่หลังจากเปิดประตู จางชุนเถาก็เห็นว่าหน้าประตูมีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ นางชะงักเล็กน้อย “เจ้าเองเหรอ!”
จางชุนเถารู้จักชายชุดเทาเช่นกัน
ชายชุดเทาไม่ได้พูดอะไร เถี่ยเสวียนข้างกายชายชุดเทาเป็นคนเอ่ยขึ้นแทน “คืออย่างนี้ พวกเราสองคนไปล่าสัตว์ป่าบนเขามา เลยอยากมาขอข้าวที่นี่กิน”
เถี่ยเสวียนหยุดไปสักพัก “เราไม่กินของเจ้าเฉย ๆ หรอก แต่จะเอาอาหารป่ามาแลก”
ในขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อได้เดินเข้ามาแล้ว
นางยังไม่ได้ล้างหน้า ท่าทางสะลึมสะลือ
นางมองชายชุดเทาอย่างพิจารณาก่อนจะหันไปมองเถี่ยเสวียน สุดท้ายยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “งั้นก็รีบเข้ามาเถอะ”
เมื่อวานนางรับปากทั้งคู่ไว้ว่าจะเลี้ยงอาหารดี ๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อคงกลัวว่าจางชุนเถาจะตกใจ แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่มีความกัง
