วลแบบนั้นแล้ว ภาพลักษณ์ของชายชุดเทาในสายตาจางชุนเถาก็ไม่เลว
จางชุนเถาอยากขอบคุณชายชุดเทา
เถี่ยเสวียนกล่าวยิ้ม ๆ “ไม่ต้องรีบ พวกเรายังมีของป่าที่ยังไม่ขนกลับมาอยู่”
พูดไปเถี่ยเสวียนก็หันไปขนของป่า ชายชุดเทาไม่อยู่เฉย เขาตามเข้าไปด้วย
หลังจากนั้น สองพี่น้องตระกูลจางก็ยืนปากกระตุกในลานบ้านขณะมองของป่าแต่ละอย่างที่ถูกขนเข้ามา
หมูป่า 1 ตัว กวางตัวผู้ 1 ตัว แพะป่า 1 ตัว กระต่าย 15 ตัว ไก่ป่า 10 กว่าตัว บวกกับนกป่าที่ไม่รู้ชื่ออีกมากมายนับไม่ถ้วน…….
นาทีนี้จางซิ่วเอ๋อตะลึงจริง ๆ
สองคนนี้ไปกวาดล้างสรรพสัตว์บนภูเขามาเหรอ?
แค่คืนเดียวล่าสัตว์ป่าได้ขนาดนี้ มันเยอะเกินไปแล้วนะ!
ต่อให้เป็นนายพรานมือดีที่สุดในหมู่บ้านอย่างสวี่อวิ๋นซานยังทำไม่ได้ถึงขั้นนี้!
เถี่ยเสวียนหยิบกระเป๋าผ้าออกมาอีกใบแล้วกล่าว “นี่คือไข่นกจำนวนหนึ่งที่ข้าหาได้บนเขา”
จางซิ่วเอ๋อรับมาดู พวกมันมีถึงหลายสิบฟอง
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้หรอกว่านี่เป็นจำนวนที่เถี่ยเสวียนเลือกมาแล้วว่าสด ส่วนที่เหลือเขาไม่ได้เอามา
เถี่ยเสวียนเห็นสีหน้าตกตะลึงของจางซิ่วเอ๋อแล้วก็รู้สึกว่าความกระหายเกียรติยศของตัวเองถูกเติมเต็ม
เขาเอ่ยขึ้น “เที่ยงนี้กินเนื้อกระต่ายและเนื้อไก่ป่าแล้วกัน”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “เดี๋ยวข้าไปเตรียมข้าวเที่ยง” เถี่ยเสวียนพูดแบบนี้แสดงว่าจะอยู่กินข้าวเที่ยงที่นี่ด้วย
ชายชุดเทามองจางซิ่วเอ๋อพลางกล่าว “อาหารป่าชนิดอื่นเก็บได้ไม่นาน ห
