าทางนำไปขายเสีย”
จางซิ่วเอ๋อชะงัก นี่จะให้ตัวเองหาทางแก้ปัญหาเหรอ?
นาทีนี้เถี่ยเสวียนเข้าใจแล้วว่าคุณชายตัวเองหมายความว่าอย่างไร จึงเอ่ยขึ้นทันที “เงินที่ได้จากขายอาหารป่า นอกจากเนื้อกวางนั่นเจ้าเอาไปหมดเลย”
เถี่ยเสวียนคิดว่านี่คือขีดจำกัดสูงสุดของตัวเองแล้ว กวางตัวนั้นขายได้ 8 ตำลึงเงิน ซึ่ง 8 ตำลึงเงินนี้เพียงพอให้พวกเขาเจ้านายกับบ่าวใช้ไปอีกหลายวัน
จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นทันที “จะทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน! ข้าช่วยขายได้ แต่เงินนี่ข้าไม่เอาหรอก!”
ในตอนที่จางซิ่วเอ๋อพูด นางหันไปมองหมูป่าด้วย เมื่อเห็นบาดแผลคุ้นเคยบนตัวหมูป่าจางซิ่วเอ๋อผงะไป “นั่น…..พวกเจ้าเป็นคนทิ้งหมูป่าไว้ที่หน้าบ้านข้าในตอนนั้นใช่ไหม?”
ชายชุดเทาไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ แต่จางซิ่วเอ๋อดูก็รู้ว่าใช่!
จางชุนเถายืนตาโตอยู่ข้าง ๆ เนิ่นนานกว่านางจะเอ่ยถาม “พี่ พวกพี่รู้จักกันนานแล้วใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างช่วยไม่ได้ รู้ว่าตัวเองปิดบังยัยชุนเถาต่อไปไม่ได้แล้ว
นางจึงกดเสียงต่ำ “เดี๋ยวข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังเมื่อถึงเวลาแล้วกันนะ”
ตอนนั้นที่นางไม่อยากให้จางชุนเถารู้เพราะกลัวจางชุนเถาจะตกใจ ตอนนี้รู้จักนิสัยของหนิงอันและเถี่ยเสวียนแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงไม่กลัวอะไรอีก แค่ตอนอธิบายออกจะยุ่งยากอยู่หน่อย
จางชุนเถาไม่ถามต่ออย่างรู้งาน
จางซิ่วเอ๋อมองหมูป่าและกวาง นางเอ่ยขึ้น “กินข้าวเสร็จแล้วพวกเจ้าช่วยทำความสะอาดของพวกนี้ให้เรีย
