?”
และในตอนนั้นเอง เสียงก้องกังวานเสียงหนึ่งก็ดังมาจากนอกกำแพง
ถึงเสียงนี้จะเบามาก แต่ก็หวีดแหลมผิดปกติ
เป็นเสียงหัวเราะที่แยกไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย
เถี่ยเสวียนทำเสียงอยู่ข้างนอกไปพลาง คิดอย่างแค้นเคืองไปพลาง ไม่รู้ว่าสมองเจ้านายตัวเองผิดปกติตรงไหนอีก!
ถึงแม้เขารู้ว่าตัวเองแอบจิกกัดเจ้านายตัวเองแบบนี้ไม่ดี!
แต่ความจริงก็เป็นแบบนี้!
วันนี้ตอนกินข้าวที่แผงร้านเล็ก ๆ แผงหนึ่งกับเจ้านาย พวกเขาก็ได้ยินคนพวกนี้หารือกันเสียงเบาว่าคืนนี้จะมาหาของดีในบ้านจางซิ่วเอ๋อ
คนพวกนี้ยังพูดอีกว่าพอหาเงินของจางซิ่วเอ๋อเจอแล้วก็ค่อยทำแบบนั้นกับจางซิ่วเอ๋อ แบบนี้แม่ม่ายอย่างจางซิ่วเอ๋อคงไม่กล้าพูดเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังแน่ ถึงตอนนั้นมีแต่ต้องยอมเป็นใบ้
เรื่องหลังจากนั้นก็กลายเป็นพวกเขาสะกดรอยนักเลงพวกนี้มาจนถึงบ้านจางซิ่วเอ๋อ
เขาไม่เข้าใจ ทำไมเจ้านายให้ตัวเองปลอมตัวเป็นผีไปหลอกคนอีกแล้ว! อย่างไรเสียตัวเองก็เป็นบุรุษรูปงามนะ! ตอนนี้นอกจากต้องปลอมตัวเป็นผีแล้วที่เขารับไม่ได้ที่สุดคือต้องแกล้งเป็นผีผู้หญิงด้วย!
ถ้าให้เขาว่า จับคนพวกนี้โยนออกไปก็จบ!
แต่ครั้นเขาแสดงความกังขาขึ้นมา ลองทายสิว่าเจ้านายตัวเองพูดว่าอะไร? เขาพูดว่าคนที่เพ่งเล่งจางซิ่วเอ๋อมีไม่น้อย แค่จัดการคนพวกนี้ไม่มีผลอะไร ไม่แน่คนพวกนี้อาจจะมาหาเรื่องอีก ต่อให้คนพวกนี้ไม่มาก็ต้องมีคนอื่น
วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้คนพวกนี้เสียขวัญผวาไปเลย!
แบบนี้ค
