นพวกนี้ต้องไม่กล้ามาอีกแน่ และทำให้ผู้อื่นนึกกลัวสถานที่แห่งนี้ไปด้วย
นี่เขาทำเพื่อจางซิ่วเอ๋อสุด ๆ แล้วนะ มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าตั้งแต่เที่ยงเขาได้กินบะหมี่ไปเพียงถ้วยหนึ่ง ไม่สิ เพื่อสะกดรอยตามคนพวกนี้ บะหมี่ถ้วยนั้นเขาก็กินไม่หมด! จนถึงบัดนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ
ตอนนี้หิวจนหน้าอกแทบจะติดกับแผ่นหลังแล้ว!
เสียงนั้นส่งผลให้ทั้งสามคนชะงักไป
อู๋เฟิงสีหน้าซีดเผือด “พวก….พวกเจ้าได้ยินไหม?”
หลัวสามสุนัขตัวสั่น “ข้าไม่ได้หูหนวก! ก็ต้องได้ยินสิ!”
อู๋เฟิงเอ่ยเสียงเบา “น่ากลัวชะมัด! ที่นี่เฮี้ยนจริง ๆ ด้วย! เราไปกันดีกว่า!”
หวังกลากเกลื้อนกัดฟัน “ไม่แน่อาจจะมีคนแกล้งปลอมเป็นผีหลอกเราก็ได้! ข้าไม่เชื่อโว้ย!”
พูดเสร็จหวังกลากเกลื้อนก็เดินต่อไปอีกสองก้าว
แต่ในตอนนี้เอง หินหลายก้อนก็หล่นใส่ศีรษะของทุกคน
หวังกลากเกลื้อนหน้าเขียว หันกลับไปมองรอบ ๆ ลาน เขาทอดสายตาไปที่ต้นหวายฉู่คอเบี้ยวในลาน
เขาเดินเข้ามาทีละก้าว
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วตัวสั่นตาม เสียงนั่นมาจากใครกัน? ทำไมถึงน่าขนลุกขนาดนี้?
นางเห็นหวังกลากเกลื้อนเดินเข้ามา และเริ่มรู้สึกตื่นเต้น
ขณะนั้นชายชุดเทาก็ปล่อยมือไม่ใช้มือตัวเองอุดปากจางซิ่วเอ๋อแล้ว แต่ตบไหล่จางซิ่วเอ๋อเบา ๆ เพื่อปลอบโยน
จางซิ่วเอ๋อไม่โง่ เวลานี้แม้ไม่รู้ที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด แต่พอเดาได้คร่าว ๆ แล้ว
อย่างน้อยชายชุดเทาคนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มาทำร้ายนาง
แต่ชายชุดเทา
