จะช่วยนางได้อย่างไรกัน?
และในตอนนั้นเอง อู๋เฟิงก็พูดด้วยเสียงหวาดกลัวถึงขีดสุด “พี่…..พี่ใหญ่……พี่ดูสิ…….”
เสียงของหลัวสามสุนัขสั่นเครือ “แม่เอ๊ย นั่นมันอะไรน่ะ?”
หวังกลากเกลื้อนมองตามสายตาของสองคนนั้นไป ก็เห็นเงาสีขาวผมเผ้ายุ่งเหยิงเงาหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
หลังจากที่ทั้งสามคนเข้ามา พวกเขาได้ปิดประตูไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเงาสีขาวนั่นเข้ามาทางไหน
เงาสีขาวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางราวกับไร้น้ำหนัก ไม่มีเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย
คล้อยหลังที่เงานั้นเข้าใกล้ จางซิ่วเอ๋อถึงกับได้กลิ่นคาวเลือดฉุนจมูก
จางซิ่วเอ๋อตาโต นางหันมองชายชุดเทาด้านข้าง
ชายชุดเทามองนางเช่นกัน สายตาของเขาใสสกาวดั่งจันทรา ฉายแววมั่นอกมั่นใจส่งผลให้จางซิ่วเอ๋อสบายใจไปด้วย
“ผี…..ผี…..” หวังกลากเกลื้อนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก้าวเท้าไม่ออก
ต่อให้เขาจะใจกล้าแค่ไหน พอเห็นภาพนี้ก็หวาดกลัวจนแทบทนไม่ไหว
“เคี้ยก ๆๆ…..” เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นอีกระลอก ในค่ำคืนเงียบสงัดเช่นนี้ยิ่งน่ากลัวเป็นพิเศษ
เวลาแบบนี้เขาจึงไม่กล้าอยู่ต่อ ฉวยโอกาสที่เงาสีขาวพุ่งไปทางพวกอู๋เฟิง วิ่งหัวซุกหัวซุนออกไปข้างนอก
เงาสีขาวเปลี่ยนทิศทางไล่ตามออกไป อู๋เฟิงและหลัวสามสุนัขถึงหลุดรอดออกมาได้และไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อ
ส่วนเป้าหมายที่พวกเขามาที่นี่ ตอนนี้ได้ลืมกันไปหมดแล้ว
รอจนในลานบ้านไม่เหลือใคร จางซิ่วเอ๋อขยับร่างกายแข็งทื่อของตัวเองและเอ่ยถาม “เมื่อครู่นั่น…..”
ชายชุด
