บทที่ 105 ทำให้คนโมโห
หลี่ลี่ใช้หินวิญญาณเพียงเล็กน้อยก็ซื้อยาลูกกลอนได้ไม่น้อย เสวียนเหวยยังพูดอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณที่ช่วยระบายยาลูกกลอนที่ข้าสะสมมาหลายปี ต่อไปมาหาข้าได้เลย เราช่วยเหลือกันและกัน”
หลี่ลี่ได้ยินก็เข้าใจทันที จึงพูดอย่างจริงจังว่า “แน่นอน แน่นอน ข้าจะช่วยบริโภคยาลูกกลอนที่ท่านเภสัชกรเสวียนสะสมมาหลายปีให้หมดเกลี้ยง”
เมื่อพูดจบ ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะลั่นพร้อมกัน
ยาลูกกลอนเหล่านี้ของเภสัชกรเสวียนเหวย ถ้าขายให้คนอื่นก็ต้องมีค่ามหาศาลแน่นอน แต่ตอนนี้กลับขายให้หลี่ลี่ในราคาต้นทุนเท่านั้น อีกทั้งเภสัชกรเสวียนเหวยยังเป็นคนมีอารมณ์ขัน ทำให้หลี่ลี่รู้สึกชอบพอขึ้นมาเล็กน้อย
หลังจากลาเภสัชกรเสวียนเหวย หลี่ลี่ก็รีบเดินไปยังโรงทดลองยาพร้อมกับยาลูกกลอนที่ซื้อมา
วันนี้เป็นวันที่สิบของการทดลองยา ในโรงเภสัชกรรม เภสัชกรทั้งสามคนได้ตรวจสอบสภาพร่างกายของทุกคนอย่างละเอียดแล้ว จากนั้นก็นำผลลัพธ์ในมือของแต่ละคนไปรายงานต่อหลิวเหมยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ
จริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ เพราะลูกศิษย์เหล่านี้แสดงความแตกต่างอย่างมหาศาลออกมาทางรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว
เยว่ชงและลูกศิษย์ที่กินยาเสริมกระดูกสามเม็ดยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางหลังตรง แค่กินยาลูกกลอนโดยไม่ได้ฝึกฝนร่างกาย แต่ทุกคนก็มีกล้ามเนื้อเต็มไปหมด ลูกศิษย์บางคนที่แข็งแรงอยู่แล้วถึงกับใส่เสื้อผ้าตึงแน่น ราวกับว่ากล้ามเนื้อจะฉีกเสื้อผ้าออกมา
