ภายในรถยนต์ออฟโรด หลิวซื่อหมิงมีสีหน้าตื่นเต้นและยิ้มประจบประแจง พยายามจะสร้างความสัมพันธ์อันดีกับทุกคนในรถ ไม่เหลือเค้าของความกล้าหาญที่เคยฮึดสู้เมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมหลินอันถึงยอมให้เขาเข้าร่วมทีมกะทันหัน แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความตื่นเต้นของเขาเลย
…ดีเหลือเกิน ในที่สุดก็ปลอดภัยแล้ว
ทว่า ขณะที่กำลังจะเข้าไปตีสนิทกับคนอื่นๆ เขาก็เหลือบไปเห็นแขนซ้ายที่ขาดของจางเถี่ย อดไม่ได้ที่จะหดคอลง
ชายร่างใหญ่หัวล้าน สีหน้าดุร้าย แถมยังแขนขาดไปข้างหนึ่ง ดูยังไงก็ไม่น่าจะเข้าหาได้ง่าย
ช่างเถอะ…เปลี่ยนคน
เขายังไม่ยอมแพ้
“น้องสาว หนูชื่ออะไรจ๊ะ”
ราวกับกำลังปลอบเด็ก เขาก็หันไปหาโม่หลิงที่มีสีหน้าเย็นชา
โม่หลิงตัวเล็ก ดูแล้วก็คล้ายกับเด็ก
เด็กสาวจ้องมองเขาอย่างเงียบงัน…สายตาเย็นชา
หาเรื่องใส่ตัว…หลิวซื่อหมิงหัวเราะแห้งๆ
ทีมนี้ยกเว้นพี่หลินที่ดูจะปกติหน่อย คนอื่นๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันหมดนะ
ความคิดสับสนวุ่นวาย ไม่นานก็กอดหมอนอิงในรถหลับไป
ในช่องสื่อสารของทีม…
“หัวหน้าหลิน เจ้านี่มีประโยชน์จริงๆ เหรอครับ?”
จางเถี่ยมีสีหน้าไม่เข้าใจ ไก่อ่อนแบบนี้เขาใช้มือเดียวก็บีบตายได้เป็นสิบคน ผู้ชายตัวโตๆ มีแขนมีขาแต่ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะออกจากบ้าน ไม่รู้จริงๆ ว่าหัวหน้าหลินยอมให้เขาขึ้นรถมาได้อย่างไร
จางเถี่ยเป็นคนรักความยุติธรรมอย่างยิ่ง ยินดีที่จะช่วยเหลือผู้อื่น แต่ก็จำกัดอยู่แค่กั
