หลิวซื่อหมิง?
หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นานก็ค้นพบชื่อนี้ในห้วงความทรงจำ ดูเหมือนว่าก่อนที่เขาจะไปที่โรงแรม เคยมีคนตะโกนเรียกชื่อนี้จากข้างหลังเขา…ช่างคุ้นหูอยู่บ้าง
“มีธุระอะไร?”
หลินอันพิจารณาชายผู้นั้นแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หลิวซื่อหมิงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วรีบพูดขึ้น
“พี่ชาย…ผมอยากจะติดตามพวกคุณไปด้วย”
“ขอร้องล่ะครับ พาผมไปด้วยเถอะ ผมทำงานได้ ผม…ผมงานหนักเอาเบาสู้จริงๆ นะครับ!”
อยากจะเข้าร่วมกลุ่มของเขางั้นรึ?
หลินอันไม่ได้ตอบตกลงในทันที
ด้วยพลังจิตของเขาในตอนนี้ เขาสามารถรับรู้ได้อย่างง่ายดายว่าชายตรงหน้าเป็นเพียงผู้เล่นธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ การพาเขาไปด้วย…ไม่ต่างอะไรกับการมีตัวถ่วง
หลิวซื่อหมิงเห็นหลินอันนิ่งเงียบ ก็อดที่จะร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
ชายตรงหน้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในหลายวันนี้! ไม่สิ…คือผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุด! แม้แต่กลุ่มคนที่เขาแอบเห็นจากขอบหน้าต่างเมื่อวันก่อน ชายที่สามารถใช้สายฟ้าได้ก็ยังห่างชั้นกับหลินอันมากนัก!
สายฟ้าดูเหมือนจะลึกลับ แต่เมื่อลงมือก็ทำได้เพียงทำให้ซอมบี้เป็นอัมพาต เมื่อเทียบกับเพลงดาบเดียวของหลินอันที่กวาดล้างซอมบี้เป็นแถบ…ความแตกต่างมันมากเกินไป เพลงดาบนั้นเขายังคงนึกถึงอยู่บ่อยครั้ง
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า พลังของหลินอันในตอนนี้มันน่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก
ตั้งแต่วันที
