่หลินอันขี่จักรยานยนต์จากไป เขาก็ซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่กล้าออกไปไหน ตอนที่กลุ่มของหวงกังออกหาอาหาร เขาก็ยัดตัวเองเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าจึงรอดพ้นจากการถูกพบตัว
แปดวัน…
ตลอดแปดวันที่ผ่านมา ของกินทุกอย่างในบ้านถูกกินจนหมดสิ้น แม้แต่ต้นไม้ที่เขาเลี้ยงมาหลายปีก็ยังถูกนำมาผัดกินแทนผัก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาสงสัยว่าตัวเองคงจะต้องอดตายอย่างแน่นอน
ในสายตาของกลุ่มคนของหลินอัน ซอมบี้ที่กระจัดกระจายไม่กี่ตัวนั้นไม่น่ากลัวเลย แต่สำหรับเขาแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้ายที่เดินเตร็ดเตร่
“พี่ชาย ผมทำงานได้จริงๆ นะครับ…ผมรับรอง…ผม…ผมจะไม่เป็นภาระของคุณ”
“ผมแข็งแรงกว่าผู้หญิงพวกนี้แน่นอน!”
หลิวซื่อหมิงกวาดตามองกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังหลินอันอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ในความคิดของเขา ขนาดเด็กผู้หญิงหลินอันยังยอมพาไปด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่พาเขาไป อย่างน้อยเขาก็เป็นชายฉกรรจ์! เรี่ยวแรงย่อมต้องมากกว่าเด็กผู้หญิงอยู่แล้ว
ในรถ เวินหย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
…แข็งแรงกว่าเธองั้นเหรอ?
ชายที่อยู่ข้างนอกรถไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลินอันหลังจากได้ยินคำพูดนี้ เวินหย่าในตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงฐานะผู้แปรผัน แค่พลังของผู้ปลุกพลังขั้นที่ศูนย์ ก็สามารถต่อกรกับซอมบี้กลุ่มเล็กๆ ได้อย่างไม่มีปัญหาแล้ว
หลินอันเปิดประตูรถ เป็นสัญญาณให้ทุกคนขึ้นรถไปก่อน เขาไม่ชอบเสียเวลา
“สิบวินาที บอก
