อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นอาเล็กของนาง! นางทำไม่ดีกับข้าที่เป็นคนนอกก็แล้วไป แต่กับเจ้ายังทำแบบนี้อีก”
คำพูดประเภทนี้ ทุกประโยคสุมเปลวไฟโทสะในใจของจางอวี่หมินได้
ส่วนตัวหลีฮวาเองไม่ต้องให้ใครยุยง นางเคียดแค้นจางซิ่วเอ๋ออยู่เต็มหัวใจ
มิตรภาพบางอย่างก็มาแบบงง ๆ เช่นนี้ เพราะเกลียดคนคนเดียวกัน ทั้งสองจึงเหมือนจะคุยกันได้ไม่มีวันจบ
ทั้งสองคุยกันพักใหญ่ จางอวี่หมินเอ่ยขึ้น “คุณชายฉินยังอยู่ที่บ้านจางซิ่วเอ๋ออยู่เลย! นางนี่เก่งกล้าสามารถจริง ๆ! ยั่วยวนคนระดับคุณชายฉินให้ติดกับได้!”
หลีฮวาพยักหน้า “นั่นสิ คุณชายฉินดูก็รู้ว่าไม่รวยก็มากด้วยอำนาจ”
หลีฮวายิ้มบาง ๆ มองจางอวี่หมินแล้วถามอีก “อวี่หมิน ข้าเห็นเจ้าเองก็ดูสนิทกับคุณชายฉิน คุณชายฉินรู้จักกับเจ้าด้วยเหรอ?”
ความอยากอวดเบ่งของจางอวี่หมินพลุ่งพล่านขึ้นมา นางเชิดหน้าและเอ่ยอย่างทะนง “แน่นอน!”
หลีฮวาถามเสียงแผ่ว “เขาเป็นใครมาจากไหนเหรอ?”
จางอวี่หมินมองหลีฮวาอย่างระแวง “หลีฮวา เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าก็หมายตาคุณชายฉินเหรอ? ข้าจะบอกให้นะ เจ้าอย่ามาคิดอะไรกับคุณชายฉินเชียว!”
หลีฮวารีบบอก “เจ้าเห็นข้าเป็นจางซิ่วเอ๋อหรือไร? ข้าแค่ถามด้วยความอยากรู้ อย่างไรเสียพี่ข้าก็ชอบจางซิ่วเอ๋อ ข้าต้องรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อสมาคมกับคนแบบไหนบ้าง! เจ้าอย่ามองแค่ตอนนี้พี่ข้าไปแล้ว แต่พ่อแม่ข้ายังอยู่นะ ช้าเร็วเขาก็ต้องกลับมาอยู่ดี?”
“รอให้พี่ข้ากลับมาก่อน! ข้าจะได้
