บทที่ 171 ยุแยง
เห็นได้ชัด ที่เขาอารมณ์ดีก็เพราะคำพูดเมื่อกี้ทำนางตกใจได้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมา ทำไมการสู้กับคุณชายฉินถึงยากเย็นขนาดนี้นะ
เทียบกับแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินแล้ว คุณชายฉินนี่ต่อกรด้วยยากกว่าเป็นสิบเท่า
พูดถึงจางอวี่หมิน เวลานี้กำลังกินข้าวอยู่ที่บ้านตระกูลจาง
นางกำลังเล่าบางอย่างบนโต๊ะอาหารอย่างใส่อารมณ์
พอฟังดี ๆ จะได้ยินจางอวี่หมินกำลังพูดว่า “นังต่ำช้าจางซิ่วเอ๋อไม่รู้ไปพัวพันผู้ชายสองคนจากไหน ตอนนี้ถึงกับพาผู้ชายสองคนนั้นเข้าไปในป่าผีสิงด้วยกัน”
“กลางวันแสก ๆ แบบนี้นางบังอาจพาผู้ชายเข้าป่า แถมยังพากลับบ้านด้วย หน้าไม่อายจริง ๆ”
“อวี่หมิน เจ้าเห็นกับตาจริงเหรอ” แม่เฒ่าจางถามอย่างอดไม่ได้
จางอวี่หมินพยักหน้าพลางบอก “จริงเจ้าค่ะ นางไม่อายแต่ข้าอาย! ตอนนี้ข้ากำลังคุยเรื่องแต่งงานอยู่ ถ้ามีข่าวอะไรไม่น่าฟังลือออกไป ข้าจะแต่งงานอย่างไรเจ้าคะ?”
เรื่องการแต่งงานของจางอวี่หมินแทบจะเป็นจุดอ่อนของแม่เฒ่าจางเลยล่ะ
แม่เฒ่าจางได้ฟังแล้วร้อนใจขึ้นมาทันที “ไม่ได้การ ข้าต้องไปสั่งสอนนังชั้นต่ำนั่น! อย่าได้พาเจ้าลงเหว!”
ตอนนี้แม่เฒ่าจางหวังให้จางอวี่หมินได้แต่งเข้าบ้านดี ๆ นางจะได้อยู่ดีกินดีไปด้วย
เวลานี้จะยอมให้ใครมาทำลายได้อย่างไร?
พูดไปแม่เฒ่าจางก็ทอดสายตาไปที่แม่โจวและจางต้าหูที่นั่งกินข้าวไม่พูดจาอยู่ข้าง ๆ
แม่โจวได้ยินคำพูดพวกนี้แล้วทรมานใจมาก เหงื่อผุดเต็มมือ แต่นาง
