อดทนไว้
อยู่กับตระกูลจางมาหลายปี แม่โจวฟังคำด่าของพวกแม่เฒ่าจางจนชินแล้ว
แม่เฒ่าจางพูดอย่างเกรี้ยวกราด “กิน ๆๆ! พวกเจ้าสองคนเอาแต่กิน! ไม่รู้จักไปสั่งสอนนังตัวขาดทุนนั่นบ้าง! ดูซิว่านังตัวขาดทุนนั่นทำเรื่องโง่ ๆ อะไรลงไป! ถ้าเรื่องแต่งงานของอวี่หมินได้รับผลกระทบ ข้าจะบอกพวกเจ้าไว้เลยนะ ทั้งพวกเจ้าและนังชั้นต่ำนั้นได้เจอดีแน่!”
“ท่านแม่ ซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนแบบนั้นเจ้าค่ะ” สุดท้ายแม่โจวก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นเสียงแผ่ว
แต่แค่ประโยคเดียวก็เท่ากับจุดไฟประทัด แม่เฒ่าจางตวาดลั่น “แม่โจว! เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะบอกว่าอวี่หมินดูผิดไปรึ?”
“อวี่หมินก็บอกอยู่ว่าคนที่เห็นมีไม่น้อย” แม่เฒ่าจางกัดฟันแน่น
“ข้าจะบอกให้ ที่ตอนนี้นังตัวขาดทุนจางซิ่วเอ๋อไม่เชื่อฟังขนาดนี้เพราะคนเป็นแม่อย่างเจ้านั่นแหละสอน เห็นปกติเงียบ ๆ ไม่พูดจา เหมือนจะรับได้ทุกอย่าง ที่จริงในใจมีแต่ความคิดเลว ๆ!” แม่เฒ่าจางด่ากราด
พูดมาถึงตรงนี้แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “เจ้าไปตามนังชั้นต่ำจางซิ่วเอ๋อมา! วันนี้ข้าต้องสั่งสอนนางสักหน่อย!”
“อายุแค่นี้ไม่รู้จักควบคุมพฤติกรรม! ถ้าใครรู้เข้าอีกหน่อยอวี่หมินจะแต่งงานอย่างไร?” แม่เฒ่าจางพูดอย่างโมโห
ใช่แล้ว แม่เฒ่าจางไม่ได้สั่งสอนจางซิ่วเอ๋อเพราะหวังดีกับจางซิ่วเอ๋อ แต่เป็นห่วงจางอวี่หมินว่าจะได้รับผลกระทบจากจางซิ่วเอ๋อ
“ท่านแม่ อย่าโมโหไปเลยขอรับ มีอะไรเราคุยกันดี ๆ” จางต้าหูมองแม่เฒ่าจางอย่างรู
