้สึกผิด
เขาไม่ดีเอง ไม่ได้สั่งสอนลูกสาวตัวเองให้ดี แม่ถึงต้องมาร้อนใจและโมโห
แม่เฒ่าจางมองจางต้าหู เวลานี้แม่เฒ่าจางกำลังเดือด ใครเข้ามานางด่าหมด
แม่เฒ่าจางจิ้มนิ้วไปที่หน้าผากจางต้าหูอย่างแรง “เพราะเจ้ามันไร้ความสามารถ! แต่งเมียก็เอาแต่มีลูกเป็นตัวขาดทุน! คลอดตัวขาดทุนออกมาแล้วไม่รู้จักสั่งสอนให้ดี! มีเรื่องจนได้นี่ไง!”
จางอวี่หมินโหมไฟอยู่ข้าง ๆ “ท่านแม่ ท่านต้องให้พี่สี่และพี่สะใภ้สี่ไปสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อนั่นได้แล้ว จางซิ่วเอ๋อเพิ่งเป็นม่ายได้นานเท่าไหร่เอง? นี่กล้าพาผู้ชายกลับบ้านอย่างเปิดเผยแล้ว อีกหน่อยไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ถ้าคลอดเด็กเวรออกมาอีก ตระกูลจางของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” จางอวี่หมินพูดต่อ
คำพูดของจางอวี่หมินร้ายกายสุด ๆ เด็กผู้หญิงทั่วไปจะพูดจาแบบนี้ได้อย่างไร แต่จางอวี่หมินไม่ใช่เด็กผู้หญิงทั่วไป นางอยู่ข้างกายแม่เฒ่าจาง ได้รับอิทธิพลจากสิ่งที่เห็นจึงได้นิสัยแม่เฒ่าจางมาเต็ม ๆ
เรียกได้ว่าเรื่องดี ๆ ไม่รู้จักเรียนรู้ หัดเอาอย่างแต่เรื่องเลว ๆ
แต่คนอย่างแม่เฒ่าจางไม่มีจุดดี ๆ อะไรให้จางอวี่หมินเรียนรู้หรอก
แม่โจวขยับปาก เถียงเสียงเบา “ซิ่วเอ๋อไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก”
แม่เฒ่าจางสีหน้าเย็นยะเยือกลง “เจ้าคันเนื้อคันตัวใช่ไหมถึงกล้าเถียงข้า? ลูกสาวที่เจ้าคลอดออกมาแพศยาขนาดไหนเจ้าไม่รู้เหรอ?”
“ข้าว่าตอนนั้นน่าจะขายจางซิ่วเอ๋อให้กับคนค้ามนุษย์แล้วส่งจางซิ่วเอ๋อไปที่หอ
