นางโลม ถึงจะถูกใจคนสำส่อนอย่างนาง!”
“คนแบบไหนก็ออกไข่แบบนั้นแหละ!”
คำพูดแต่ละคำของแม่เฒ่าจางจัดจ้านมาก
จางต้าเหอและแม่เถาสบตากัน นาทีนี้พากันนั่งกินข้าวเงียบ ๆ กลัวว่าไฟสงครามนี้จะไหม้มาถึงพวกเขา
จางต้าหูกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ เขามองจางอวี่หมินพลันถาม “เจ้าเห็นจางซิ่วเอ๋อพาผู้ชายแปลกหน้ากลับบ้านจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ใช่แค่ข้าที่เห็น มีคนอีกมากมายที่เห็น!” จางอวี่หมินพูดอย่างพอใจกับเรื่องเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น
พูดมาถึงตรงนี้ จางอวี่หมินก็ใส่สีตีไข่ลงไปอีก “ไม่ใช่แค่เรื่องนี้นะ อย่างวันนี้ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนั้นมุงดูอยู่ตรงนั้นล่ะ? ก็เพราะวีรกรรมที่จางซิ่วเอ๋อสร้างไว้น่ะสิ!”
แม่เฒ่าจางถามอย่างอดไม่ได้ “นางทำเรื่องต่ำ ๆ อะไรอีก?”
“ก็เรื่องต่ำ ๆ น่ะสิเจ้าคะ! นางมีเรื่องตบตีกับแม่หลิน ข้าฟังจากที่แม่หลินพูดคือจางซิ่วเอ๋อไปหลอกล่อสวี่อวิ๋นซานจนตอนนี้สวี่อวิ๋นซานยังไม่กลับบ้าน! แม่หลินบอกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนซ่อนตัวสวี่อวิ๋นซานไว้” จางอวี่หมินกล่าวต่อ
แม่เฒ่าจางฟังจบเอามือจิ้มจางต้าหูต่อ “จางต้าหูเอ๋ยจางต้าหู! ทำไมข้าถึงมีลูกเลว ๆ อย่างเจ้ากันนะ แล้วเจ้าก็มีลูกเป็นนังชั้นต่ำ! เจ้าฟังสิ เจ้าฟังสิ นางทำเรื่องน่าอับอายขนาดไหนเนี่ย! จะให้ตระกูลจางของเราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
“ไม่ต้องพูดเรื่องยั่วยวนผู้ชายข้างนอก ขนาดคนในหมู่บ้านนางยังไม่เว้น เจ้าพูดมาซิว่าอีกหน่อยถ้าเราเจอคนตระกูลสวี่จะเอาหน้าไป
