บทที่ 170 ข้าวต้มธัญพืชหยาบ
เด็กติดตามชุดเขียวด้านหลังคุณชายฉินตกอกตกใจกับคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ เนื้อนี้จะเก็บไปถึงตอนปีใหม่เลยรึ
เขารู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อเก่งในด้านปั้นน้ำเป็นตัวไม่น้อยเลยล่ะ
เด็กติดตามชุดเขียวยังไม่ทันเรียกสติกลับมาก็เห็นคุณชายตัวเองเอาผักป่าเข้าปาก!
นาทีนี้เขาพลันรู้สึกว่าโลกของตัวเองกลับตาลปัตร
เมื่อกี้เขาเห็นอะไร? เมื่อกี้เขาไม่ได้ดูผิดไปใช่ไหม? คุณชายตัวเองกิน…กินผักป่าโสโครกนั่นไปจริง ๆ เหรอ!
แม้แต่ตอนที่คุณชายฉินกินผักป่า ก็ยังคงท่วงท่าสง่างามและมีเสน่ห์
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางคุณชายฉินแล้วเบ้ปาก นึกดูแคลนในใจ
รอจนวันหนึ่งคุณชายฉินตกต่ำลงไปในระดับนี้แล้วจริง ๆ นางอยากจะดูซิว่าคุณชายฉินยังวางท่าสง่าแบบนี้ได้ต่อหรือไม่!
จางซิ่วเอ๋อเห็นคุณชายฉินกินผักป่าอีกสองคำก็นึกในใจ หรือคุณชายฉินรู้สึกว่าผักป่านี่อร่อยจริง ๆ? พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้จางซิ่วเอ๋อก็นิ่งไป
คุณชายตระกูลร่ำรวยมีสิทธิ์เป็นแบบนี้จริง ๆ
กินอาหารหรูหราทุกวันก็อาจเลี่ยนได้ กินอาหารจืด ๆ บ้างเป็นครั้งคราวอาจจะรู้สึกอร่อยจริง ๆ ก็ได้
แต่จางซิ่วเอ๋อจะปล่อยให้คุณชายฉินกินอย่างสบายใจได้อย่างไร
นางเหยียดยิ้มและคิดอย่างชั่วร้าย คุณชายฉินชอบกินไม่ใช่เหรอ งั้นนางจะให้เขาได้กินอย่างเต็มอิ่มเลยล่ะ
พอคิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็ยิ้มเอาใจขึ้นมา “คุณชายฉิน อย่ามัวแต่กินกับข้าวสิเจ้าคะ กินข้าวต้มเสียหน่อย”
คุณชายฉินกินผักป
