บทที่ 169 อยู่กินข้าว
เด็กติดตามชุดเขียวพูดขึ้นจากด้านหลัง “คุณชายของข้ากินข้าวที่บ้านเจ้านับเป็นเกียรติของเจ้า”
เห็นท่าทางแบบนั้นของคุณชายฉินแล้ว ถ้าตัวเองไม่ยอมตกลง เขาต้องบันดาลโทสะแน่
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากยั่วโมโหคุณชายฉินจนเป็นเรื่องใหญ่ ต่อให้ทั้งคู่ตกลงเรื่องเครื่องเทศไม่ลงตัว จางซิ่วเอ๋อก็ยังอยากรักษาสันติระหว่างทั้งคู่เอาไว้
จางซิ่วเอ๋อครุ่นคิด นางมองคุณชายฉินพลางเอ่ย “ได้ ในเมื่อท่านจะกินข้าวที่นี่ งั้นท่านก็อย่ารังเกียจที่อาหารบ้านข้าไม่ดีแล้วกัน”
พูดแล้วจางซิ่วเอ๋อก็เดินออกไปข้างนอก
คุณชายฉินเห็นแล้วจึงถาม “ไปทำอะไร”
จางซิ่วเอ๋อคลี่ยิ้ม “ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะชักดาบหรอกนะเจ้าคะ บ้านข้ายากจน ไม่มีอะไรให้ลงหม้อ ข้าจำต้องออกไปหาพวกผักป่าน่ะสิ”
พูดจบไม่รอให้คุณชายฉินตั้งตัว จางซิ่วเอ๋อก็ออกจากบ้านไป
พอมาถึงที่ร้างไร้ผู้คน จางซิ่วเอ๋อก็หายใจหอบแฮ่ก
ที่จริงคุณชายฉินยังไม่ได้พูดอะไรหรือทำอะไร แต่ไม่รู้ทำไม นางถึงสัมผัสถึงแรงกดดันจากตัวคุณชายฉิน
จางซิ่วเอ๋อเดินจ้ำอ้าวขึ้นเขา
พอถึงบนเขาแล้วนางก็เจอจางชุนเถา จางซานหยา และจ้าวเอ้อร์หลางสามคน ที่ตอนนี้กำลังจะเดินกลับ
“พี่ เรากำลังจะกลับแล้ว พี่มาทำไมกัน” จางชุนเถาถามอย่างไม่เข้าใจ
จางซิ่วเอ๋อมองทั้งสามคนพลางกล่าว “เที่ยงนี้พวกเจ้าไม่ต้องกลับบ้านหรอก”
“เอ้อร์หลาง เจ้าพาชุนเถาและซานหยาไปกินข้าวที่บ้านเจ้าสักมื้อนะ” จางซิ่วเอ๋อเอ่ย
จ้าวเอ้
