อร์หลางตาเป็นประกาย “ไม่มีปัญหา”
เขากินข้าวที่บ้านพี่ซิ่วเอ๋อตลอดจนชักจะรู้สึกอาย ถึงแม้ก่อนหน้านี้ตกลงเรื่องรับผิดชอบมื้ออาหารแล้ว แต่อาหารบ้านพี่ซิ่วเอ๋อมันดีเกินไป
ที่จริงเขาอยากเลี้ยงข้าวทุกคนเป็นการขอบคุณมานานแล้ว
แต่กลัวว่าทุกคนจะไม่ชอบใจอาหารบ้านตัวเอง
ตอนนี้มีโอกาสเข้ามา จ้าวเอ้อร์หลางจึงยินดีปรีดาสุด ๆ
แต่จางชุนเถาถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่ ถ้าพี่ยุ่งข้ากลับบ้านแล้วทำกับข้าวกินเองก็ได้…..”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ย “ชุนเถา เชื่อที่พี่บอก ค่อยกลับบ้านตอนเย็นเถอะ”
“ทำ…..” จางชุนเถายังไม่เข้าใจว่าจางซิ่วเอ๋อหมายความว่าอย่างไร
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “บ้านเรามีแขก ไม่สะดวกให้เจ้ากลับมา”
“แขก? แขกอะไรกัน?” จางชุนเถาประหลาดใจเข้าไปใหญ่ นอกจากคนตระกูลจ้าวและท่านหมอเมิ่งแล้วที่บ้านจะมีแขกคนอื่นอีกหรือ? และดูท่าทางของพี่สาวแล้วเหมือนไม่อยากให้ตัวเองได้เจอแขกผู้นี้
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่ายัยจางชุนเถาต้องถามอีกแน่ ๆ
เวลานี้นางได้แต่ลอบขอโทษและโกหกไป “ชุนเถา คนตระกูลเนี่ยมา พวกเขาอยากให้ข้ากราบไหว้คุณชายเนี่ย ก็เลย…..”
จางชุนเถาฟังมาถึงนี่ “คนตระกูลเนี่ยเหรอ งั้นข้าไม่กลับไปแล้ว ข้ากลัวว่าเห็นพวกเขาแล้วจะอดทำร้ายคนไม่ได้”
พูดไปจางชุนเถาก็มีสีหน้าเย็นยะเยือก แค่นางนึกถึงตระกูลเนี่ยก็รู้สึกโมโหแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะคนตระกูลเนี่ย พี่สาวตัวเองจะกลายเป็นแม่ม่ายได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าจางชุนเถามีความแค้นเคืองต่อคนต
