ระกูลเนี่ยอย่างมาก จึงตามน้ำจางชุนเถา “คนพวกนี้น่ารังเกียจมาก ข้ากลัวว่าถึงเวลาเจ้าเผลอทำอะไรแล้วพวกเขาจะกล่าวหาว่าไปล่วงเกินผีของคุณชายเนี่ยอีก”
จางชุนเถาพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แต่พี่ พี่คนเดียวพวกเขาจะไม่รังแกเอาเหรอ”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “อย่างไรซะข้าก็เป็นฮูหยินเพียงคนเดียวที่คุณชายเนี่ยเข้าพิธีแต่งงานตามขนบธรรมเนียมนะ พวกเขาจะทำอะไรข้าได้”
จางชุนเถาพยักหน้า “เรื่องนั้นก็ใช่ งั้นข้าไม่กลับไปสร้างเรื่องวุ่นวายให้พี่ดีกว่า วันนี้เราไปกินข้าวที่บ้านเอ้อร์หลางกัน”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “รีบไปเถอะ”
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็ทอดสายตาไปที่ผักป่าที่ทุกคนขุดมา จางซิ่วเอ๋อยื่นมือไปคว้ามาสองกำ
“พี่ เอาผักป่าพวกนี้ไปทำอะไรเหรอ” จางชุนเถาถามอีก
เมื่อครู่ที่จางซิ่วเอ๋อพูดโกหกก็กำลังหวั่นใจอยู่ โดนจางชุนเถาถามแบบนี้นางก็ตกใจจนสะดุ้งก่อนจะพูดขึ้นทันที “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากให้คนตระกูลเนี่ยคิดว่าบ้านเรายากจน”
ถึงแม้จางชุนเถาจะไม่เข้าใจว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อถึงต้องทำแบบนี้
แต่เวลานี้ก็ไม่ถามอะไรอีก
ด้วยเหตุนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงหอบผักป่าเต็มอ้อมอกกลับบ้าน
ใช่แล้ว จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะรับแขกคุณชายฉินด้วยผักป่าพวกนี้ คุณชายฉินกินของหรูหรามาเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ อยากลองประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่บ้านนางใช่ไหม แล้วนางจะไม่เติมเต็มรสนิยมประหลาดของคุณชายฉินได้อย่างไรล่ะ
ที่จริงที่บ้านมีเนื้ออยู่ ตั้งแต่จางซิ่วเอ๋อหมดกังวลเรื่องเงิน
